10 November 2019

მარტივი კერძები

გამოყენებული ტაფა: Lodge 6.5 Inch Cast Iron Skillet
(16 სანტიმეტრი იძლევა თეფშივით მარტივად გარეცხვი საშუალებას)
16542 დადებითი შეფასება, 8$
https://www.amazon.com/gp/product/B00063RWT8/

გამოყენებული კრიტერიუმი:
1. მომზადებას არ უნდა დასჭირდეს 10 წუთზე მეტი
2. მომზადების დროს არ უნდა იხარჯებოდეს 1 ჭურჭელზე მეტი

სენდვიჩი

1. ტოსტის პური
2. კარფურის სალიამი დაჭრილი (SALAMI EXTRA C/90) [სხვები არ აღმოჩნდა გემრიელი]
3. რამე უცხოური ყველი
(პროცესის ეტაპების სანახავად დააჭირეთ შემდეგ ფოტოზე გადაფურცვლის ღილაკს)


კვერცხი პომიდვრის საწებლით

(ეგრეთწოდებული სწრაფი ჩიჟიბიჟი)
1. კვერცხი კარდონის შეფუთვიდან (დანარჩენებს სუნი აქვთ ხშირად)
2. კულას კლასიკური საწებელი (ან სახლის საწებელი)


კვერცხი ხახვით

1. ხახვი (როდესაც მიიღებს ოქროსფერ შეფერილობას მაშინ დავახალოთ წინააღმდეგ შემთხვევაში კვერცხის შეწვის დროს დანახშირდება)
2. კვერცხი


კვერცხი სოკოთი

1. სოკო (ვინმემ უნდა გაგირეცხოთ, მემგონი რთულად ირეცხება, შევწვათ მცირე ხანს)
2. კვერცხი (დავასხათ ათქვეფილი)


შემწვარი სოსისი მაიონეზის და კეჩუპის სოუსით

1. ნებისმიერი მაიონეზი
2. ნებისმიერი კეჩუპი (ავურიოთ მაიონეზთან ერთად)
3. რძიანი სოსისი (უმჯობესია ვაკის, შესაძლოა ნიკორაც)


შემწვარი კარტოფილი

1. კარტოფილი (ჯერ შევწვათ და ბოლო წუთებში მოვაყაროთ მარილი წინააღმდეგ შემთხვევაში ჩაიშლება)

02 October 2019

ახალი წელი

ეგ არის ყველაზე ადვილად დასაწერი თარიღი დღიურში. მე ინნე და ბავშვი რამდენიმე საათით ადრე გავედით გარეთ, მაშასადამე ვიდრე ახალი წელი დადგებოდა. ვიყიდეთ პეფსი, ფანტა, ნაბეღლავი, ცოტაოდენი კანფეტი. ძალიან გული დამწყდა რომ ვისკი ძვირი ღირდა ზოგადადაც და კონკრეტულად კი ის ვისკი არ ქონდათ რომელსაც ვსვამ (ერთხელ რაღაც იაფფასიანი ვისკი დავლიე კუჭი გამეხვრიტა და წებოთი მიმიწებეს). შემდგომ ინემ თქვა ბარემ მედიკოს გამოვაცხობო და კარაქიც ვიყიდოთო. შევედი მაღაზიაში და რასხედავს ჩემითვალები ფინლანდია 19 ლარიანი. ავიღე და გამიხარდა, ინნემ თქვა: "აი აი ამხელა კაციხარ და ვეღარ გაიზარდე" თუ რაღაც მასეთი. გამყიდვლებმა და მე გავიღიმეთ, შემომხედა ბავშვმაცდა გაიცინა. შევედით შემდეგ მაღაზიაში ჯერი ასაფეთქებლებზე მიმდგარიყო. ინნემ იყიდა 9 ლარიანი დიდი და მსხვილი. ვიფიქრე ამხელა ჯერ არ მჭერია ხელში სალუტი თქო. მაგრამ დახეთ საუბედუროდ ტუალეტის ქაღალდი დაგვავიწყდა. ახლა ჯერი ტუალეტის ქაღალზე მიდგა ოღონდ შემდეგ მაღაზიაში. ჩავუყევით გზას ხელები მომეყინა მაგრამ ერთი თითი დამწვარი მქონდა დუხონკაზე და გამოვყავი ჯიბიდან რამაც ერთბაშად გაასწორა. ამასობაში სახლშიც მივედით და ახალი წელიც თითქმის მოვიდა. ბავშვი დავაძინე და ვუთხარი შემდეგი წელი რომ მოვა გაგაღგვიძებ თქო. ინნე ხაჭაპურის ცხობას მორჩა და ტუალეტში შევიდა მე დრო ვიხელთე და ჩავრთე დოტა როცა თორმეტი იყო დაწყებული. შიგნით ვიკითხე ახალი წელი უნდა მოვიდეს და მაგ დროს რომ ცოტა ხნით დავაპაუზოთ თამაში თქო? ბავშვს უნდა მოვატყუო ვითომ თოვლის პაპამ საჩუქრები აივანზე ჩამოუყარა თქო. არაო ჩვენ სხვა სასაათო სარტყელში ვართ და სულ ყლეზე გვკიდიაო. ყველაზე ახლოს იყო სამი რუსი ერთ საათში უდგებოდათ. კაი აბა რა მექნა მივატოვე არადა რიკით ვიყავი კაი ლეველზე. ბავშვი სულ სხვა სათამაშოს ელოდებოდა რაღაც ყლეობას და ლეგო ტექნიკირომ დაინახა მასე თქვა: "აუ ბიჭო ლეგო ტექნიკი". მე ცოტა არაყი დავლიე. ინნეს დაღლილობისგან ჩაეძინა და მეორე დღეს ვაბშე არ მახსოვს რა ვაკეთე. ალბათ 10 ხელი დოტა ვითამაშე და ტარანტინოს ფილმს ვუყურე. დღეს კი ბედობაა. მინდა რომ რამე კარგი დამებედოს დილით ინნეს ჩავუწექი ლოგინში და ზოგიერთ ადგილზე ხელი მოვკიდე მაგრამ ახალ გაღვიძებულზე ცუდი ხასიეთები აქვსდა წიხლი მკრადა გადმომისროლა. შემდეგ ჩაი გავაკეთე (მუქი). ხაჭაპური გავაცხელე და ბავშვს გავუყავი. ინნე საცივს გეახლათ. საცივი ინნეს. შემდგომ მედოკო დავაყოლეთ. მე ბოლო ყლუპები მუქი ჩაის დავიტოვე. ხალათა მოვიცვი გავედი აივანზე და მოვწიე. მოწევის დროს გავიფიქრე დილით ცხვირს რომ ვიხოცავ სისხლებს რატომ ვასხავ თან. შედგომ ინნემ საბავშვო ბილეთები იყიდა ახლმეტელის თეატრზე. ისენი წავლენ სპეკტაკლს ნახავენ მე ზაადნო მშობლებს ვნახავ. ჩანთაში ფინლანდია მაქვს და მატარებელში ვარ თან ვწერ. აი ამდენი რამე დავიბედე.

2016 1 იანვარი

11 August 2018

მეგი და შესვენებები

არავინ იცის რომ მოფსმის დროს ადამიანები მიფრინავენ. მართალია უმნიშვნელოდ მაგრამ თქვენ რომ შეგეძლოთ უფრო ბევრის და უფრო სწრაფად მოფსმა, კოსმოსში გასაფრენად რაკეტა არ დაგჭირდებოდათ, იმიტომ რომ ყოველი ქმედება იწვევს უკუქმედებას. რადგანაც ეს საკითხი რთულია, ადამიანები ძირითადად მუშაობენ სამსახურებში და შემდეგ სვამენ, ან ვერ სვამენ იმ მიზეზით რომ არავინ ყავთ, ისეთი ვისთანაც ერთად დალევდნენ. მეც რათქმაუნდა თავიდანვე გამოვედი უნივერსიტეტიდან და მუშაობა დავიწყე. თავისდროზე ძალიან ჭკვიანი ვიყავი, მაგრამ როგორც კი მუშაობა დავიწყე მივხვდი რომ ეს იქნებოდა ყველაზე ცუდი რაღაც რისი გაკეთებაც ცხოვრების განმავლობაში მომიწევდა. ხანდახან სამსახურში მისვლა მეზარებოდა, ხან პირიქით სახლში წასვლა. ამიტომ სალაშქრო ინვენტარი სამსახურში წავიღე და პირდაპირ მაგიდის ქვეშ პარალონზე მეძინა, საძილე ტომარაში. ტუალეტიც იქვე გვქონდა და აბაზანაც. ხანდახან მარტო გავდიოდი დასალევად, იმიტომ რომ ჩემს შეყვარებულს სმა არ უყვარდა. ხანდახან ვიღაც უცხო ადამიანები სვამდნენ ქუჩაში და მეც ვუერთდებოდი. სმა თავიდანვე მიზიდავდა, როგორც კი ვთვრებოდი მაშინვე ჩემთვის ძალიან მისაღებ პიროვნებად გადავიქცეოდი და უიმედოდ ვუყურებდი ჩემს მომავალს. ერთერთი სმის დროს მეგი გავიცანი. თმები ბიჭურად ჰქონდა შეჭრილი. უცნაურად ეცვა და უცნაურად ლაპარაკობდა. მოკლედ გულზე დიდად არ მეხატებოდა.

შესვენებებზე ჩემი შეყვარებული გამოდიოდა ჩემთან სამსახურში. კიტრით პომიდვრით და ყველით გაკეთებული ბუტერბროდები გამოჰქონდა. ზოგჯერ ბუტერბროდებში სალათის ფურცელიც იყო, რაც ძალიან მომწონდა.

როდესაც ჩემს შეყვარებულს არ ეცალა, შესვენებეზე მეგი მოდიოდა. მეგის არაფერი მოჰქონდა. სამაგიეროდ ლუდს ვყიდულობდი და ვსვამდით ხოლმე. შემდეგ უცნაურ რაღაცეებს მეკითხებოდა. ქალაქის ქუჩებს მაინც და მაინც კარგად არ ვიცნობდი. ამიტომ ხანდახან ვსეირნობდით. ზოგჯერ არაყსაც ვსვამდით. არაყი მე ძალიან მიყვარდა, გოგონები რატომღაც თავს იკავებდნენ არყის დალევისგან.

მეგის ერთი უცნაური თვისება ჰქონდა. უცბად, სეირნობის დროს მოფსმა მოუნდებოდა ხოლმე. მე ვეუბნებოდი, არაუშავს, მოითმინე, მე შემიძლია მთელი დღე მოვითმინო თქო. მეგი კი ამბობდა კარგი. მაგრამ ხუთი წუთის შემდეგ ცხოვრებაში ყველაზე მიზანმიმართული სახით შემოტრიალდებოდა და იტყოდა: ერთ წუთში სადმე თუ არ შემიყვან მოსაფსმელად მეტის მოთმენა აღარ შემიძლიაო. მე მივიხედებოდი, მოვიხედებოდი და ვერაფერ შესაფერის ადგილს ვერ აღმოვაჩენდი, მაგალითად გარდა სტომატოლოგიური კლინიკისა. მეგი იტყოდა შედი აბა მანდ და ჰკითხე თუ შეიძლება რომ ჩემი მეგობარი ტუალეტში შევიდესო. მე მეუხერხულებოდა. რაზეც მეგი მკაცრად მპასუხობდა რომ წინააღმდეგ შემთხვევაში შუა ქუჩაში მოფსამდა, პირდაპირ სადაც მანქანები დადიან იქ. მაშინ ძალიან პატარა ვიყავი და მასეთი რაღაცეების კეთება მერიდებოდა, მაგრამ შემდეგ შევდიოდი მაგალითად სტომატოლოგიურში და ვეუბნებოდი, ჩემს მეგობარს ძალიან უჭირს და თუ შეიძლება რომ თქვენი ტუალეტით ისარგებლოსთქო. მე ძირითადად უნდობლად მიყურებდნენ, მაგრამ როგორც კი მეგის დაინახავდნენ მაშინვე გაუღიმებდნენ და ტუალეტთან მისვლას ასწავლიდნენ. მე ვერ ვხვდებოდი რატომ უღიმოდნენ. ვიდრე ტუალეტში იყო ვფიქრობდი რომ მეგი მოფსმის დროს ცოტათი კოსმოსში მიფრინავდა.

18 October 2016

საბვეის სენდვიჩი

იტალიური პიკანტური.
მთლიანი პური ქუნჯუთის მარცვლებით.
მდნარი ყველის ორი ბურთულა.
სალათის ფურცელი (შედარებით ცოტა).
პომიდორი.
ბულგარული.
ზეთის ხილი (შედარებით ბევრი).
ბევრი ორეგანო.
პარმაზანი.
ძმარი (2 ხაზი).
ზეითუნის ზეთი (2 ხაზი).
ჩიპოტლე (2 ხაზი).

2016.

(2018 წლის რედაქცია)

21 July 2016

ხაჭაპური

შესაძლებლობის თვალსაზრისით ყველაზე ჩვეულებრივ პარასკევ დილით, ცხიმიან დახლზე, მოხდა ათი ხარისხად ბევრჯერ კვადრატში, რაც ტრილიონზე ტრილიონჯერ მეტიც შეიძლება აღმოჩნდეს, შემთხვევაში ერთხელ მოხვედრადი შემთხვევა, რომლის ფარგლებშიც ხაჭაპურის ყველში, ზომაზე მეტად წარმოდგენილი მჟავიანობის გამო, ჩაორთქლილ ცომში არეული ყველის ატომურ ნაწილაკებში, მოძრავმა ელექტრონებმა, იმერული ხაჭაპურის ზედა და ქვედა ფენებში პოტენციალთა სხვაობის გაჩენის შემდეგ, რომელიც გამოწვეული იყო მჟავიანობის მატებით, სუსტი მოძრაობა დაიწყეს. შემთხვევის უნიკალურობას განაპირობებდა არა ისეთი იშვიათი მოვლენა როგორიც ამჟავებული ყველი არის, არამედ ყველისა და ცომის შემადგენელი ნივთიერებების მოლეკულების შემთხვევითად მიღებული სპეციალური განლაგება, განმაპირობებელი მოლეკულებში შემავალი ელექტრონული მუხტის სხვადასხვა რაოდენობით გადაცემის მეზობელ მოლეკულებთან, რომლების ჯამურმა მიმოცვლამ მათემატიკური თვალსაზრისით წარმოქმნა ინფორმაციული ნაკადი რის შედეგადაც ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ ხაჭაპურმა როგორც ერთმა მთლიანობამ და სრულფასოვანმა მოაზროვნე არსებამ თავის თავის თავადვე გააზრება შესძლო და გაკვირვებისგან თავისივე ენაზე გაიფიქრა ისეთი რამ რაც ჩვეულებრივი ადამიანებისთვის გადაითარგმნებოდა როგორც ყოველდღიურ ცხოვრებაში ძალზე ხშრად მოხმარებად ერთსიტყვიან გიგანტურ აზრთა შეთანხმებად კერძოდ კი წარმოდგენილს როგორც "ბლიად".

თავის თანამოძმეებთან შედარებით გარეგნობა შესაშური არ ჰქონდა, მაგრამ სამაგიეროდ დანარჩენ ხაჭაპურებს აზროვნება არ შეეძლოთ. ამავე მიზეზით ერთადერთი ხაჭაპური აღმოჩნდა რომელიც პარასკევ საღამოს დახლზე შემორჩა და მცხობელმაც კი ისე დაიწუნა რომ იმის მაგივრად სახლში შვილებთან წაეღო შუაზე გასაჭრელად, დახლის ქვემოთ ჟარუნაზე მიუჩინა ადგილი და სახაჭაპურე ჯიხური ორშაბათამდე დაკეტა.

ჰაერის ტალღების მოძრაობით ხაჭაპურის გარე ფენებში აღძრულმა ვიბრაციებმა ელექტრონების მოძრაობის სტიმულაცია გამოიწვიეს, რომლებმაც საბოლოოდ ხაჭაპურის გულში კონცენტრირებულ ყველიან სააზროვნო ცენტრში დაიწყეს მოხვედრა. ერთ დღეში ხაჭაპურმა შეძლო გარე სამყაროში მობინადრე არსებების ჰაერტალღოვანი კომუნიკაციის ძირითადი ფორმების და შინაარსების გარჩევა, იმავე შემთხვევითობის იშვიათობის ხარისხის წყალობით რომელმაც ხაჭაპურის ყველიანი ცომის ქსოვილში ჩამოაყალიბა წინასწარ წონებ კარგად გადანაწილებული ნეირონული ქსელი.

ფარდობითად დროის იგივე პერიოდში, სამყაროში მოხდა ორი უცნაური და ერთი არასასიამოვნო შემთხვევა. შორეულ კოსმოსში წარმოიქმნა ორი ბოლცმანის ტვინი და შემდეგ ისევ გაქრა, ქუჩაში მშვიდად მიმავალ ადამიანს თავში გაუარა მატარებლის რელსის ნაგლეჯმა რომელიც ასევე სრულიად შემთხვევით მოხვდა ქუჩაში მშვიდად მიმავალი ადამიანის თავს ზემოთ, ადამიანის თავში გამავალი ტრაექტორიით და გაიყოლა ადამიანის ტვინის ქსოვილის 95 პროცენტი, რის შემდეგაც ადამიანი გადარჩა და გააგრძელა სტანდარტული მოღვაწეობა და ამ ადამინის ადგილმდებარეობიდან ოციათას კილომეტრსა და ოთხომცდასამ წელში გაიღვიძა პროგრამისტმა გურამმა, ძალიან ცუდ ნაბახუსევზე, უკდურესად ცუდი გუნება განწყობილებით, რომელიც განპირობებული იყო მასში გასული კვირის განმავლობაში კაპიტალისტური სისტემისგან ჩატოვებული სულიერი ტრავმებით. გარდა იმის რომ სული არ არსებობს კაპიტალისტური სისტემის ძალადობა პროგრამისტებზე შემოიფარგლება სამსახურში ორ საათზე გამოცხადების შეზღუდვით და ფიქრის იძულებით.

გურამმა გაატარა შაბათის დღე ლოგინში და შეძლებისდაგვარად ფიქრში. რომლის ფარგლებშიც იმ დასკვნამდე მივიდა რომ რაღაც უნდა ეღონა. კვირას შუადღით შეატყო რა ნაბახუსევის მდგომარეობა მის ორგანიზმში პოზიციებს მნიშვნელოვანწილად თმობდა, გვერდი იცვალა და სრულ გამოჯანმრთელებას დაელოდა, რის განმავლობაშიც გათენდა ორშაბათის ჩვეულებრივი დილა დანარჩენი ადამიანებისთვის, ხოლო არაჩვეულებრივი გურამისთვის, რადგან გურამის პლანეტაზე მოცემული მომენტისთვის გურამის გარდა არავინ აპირებდა მთელი სამყაროს წინააღმდეგ გალაშქრებას. გურამი შემართებით წარმოსდგა ლოგინიდიან, თავბრუ დაესხა და იატაკზე გაიშალა. შემდეგ ისევ წამოდგა და დაასკვნა რომ მისი ორგანიზმი, სააზროვნო აპარატის ჩათვლით, უმაღლესი პრიორიტეტით საჭიროებდა საკვები ნივთიერებების მარაგის შევსევას. შორტები ამოიცვა, შესაბამისი მოძრაობები შეასრულა მაისურისა და ფეხსაცმლის წყვილისთვის და მისი რესურსების გათვალისწინებით შეძლებისდაგვარად გაეშურა სახლიდან, დილის ათი საათისთვის თითქმის უჩვეულო თვალისმომჭრელ სიცხეში.

დახლიდარმა უგულვებელჰყო ჩიტების საამური დილის ჭიკჭიკი. მოზილა ცომი. გააკეთა გუნდები. ჩაატარა სპეციალური პროცედურები, მოათავსა დილით ადრე ბაზარში ნაყიდი სამწუხაროდ მარილიანი ყველი თავის ადგილზე. გადაიტანა ყველიანი გუნდები ჟარუნაზე, რომელზეც ღამეების განმავლობაში დახლის წინ შეკრებილი არყის მსმელი ადამიანებისგან მიღებული შთაბეჭდილებების გადააზრების ღრმა შემოქმედებითი აზროვნების პროცესებით გადაღლილი წინა პარასკევიდან შემორჩენილი მოაზროვნე ხაჭაპური დასვენებით მდგომარეობას მისცემოდა. გამოიღო თხუთმეტი წუთის შემდეგ. გამომცხვარი ხაჭაპურები ჟარუნიანად მოათავსა დახლზე. ახლებური ელფერის შესაძენად ცხელ მოაზროვნე ხაჭაპურს გადაუსვა კარაქი. რამაც მის ვიზუალურ მხარეს დიდად მაინც ვერაფერი შესძინა. ჩამოჯდა სკამზე. ჩართო ტელევიზორი და მიეცა აღმოსავლური სერიალის გმირების ღრმა ტრაგიკული ბედის მთელი არცისე მორჩილი ტანით გაზიარებას.

რომლით ტკბობაც დახლთან უდროო დროს მომდგარმა ახალგაზრდამ შეაწყვეტინა, რომელიც ზუსტად ლარს და ოთხმოც თეთრს აწვდიდა. ქალბატონი დახლიდარი ზედმეტი სიტყვების გარეშე მიუხვდა ცუდ ფერზე მდგომ ახალგაზრდას გულისნადებს. რადგან იმერული ხაჭაპური ერთი ლარი ღირდა, ხოლო პატარა შუშის ბოთლის კოკაკოლა ოთხმოცი თეთრი და გაუწოდა მაცივრიდან ახლად გამოღებული ჯერ კიდევ თბილი კოკაკოლა ხაჭაპურთან ერთად. "შენი დედა მოვტყან" მთელი ძალით და ღონით გაიფიქრა მოაზროვნე ხაჭაპურმა იქვე დახლთან ღამეების განმავლობაში შეძენილი ლექსიკური მარაგის მოშველიებით, როდესაც მიხვდა რომ მის თავს რაღაც ძალიან ცუდი ხდებოდა.

მოაზროვნე ხაჭაპურის ფიქრებისთვის გურამს ყურადღება არ მიუქცევია ისე გადაუშვა ლუკმა ლუკმად აქნილი რამდენიმე თვალის დახამხამებაში კუჭში, ხოლო ის ლუკმები როლმებმაც საყლაპავ მილში გაჭედვა გადაწყვიტეს გურამმა თბილი კოკაკოლით ჩარეცხა. გადადგა პირველი შემართული ნაბიჯი მთელი სამყაროს წინააღმდეგ, მუცელში იცა მუშტი, მოიკეცა სამად, არწყია, გაიფიქრა იგივე რაც ხაჭაპურმა სიცოცხლის ბოლო წუთებში, გამოყლევდა და მოკვდა ხოლო გურამის კუჭის მჟავაში განადგურდა კოსმოსური სივრცეების დაბყრობისთვის საჭირო ყველა მათემატიკური ფორმულა რომელიც ალიონზე იმერულმა ხაჭაპურმა მოიფიქრა.

03 June 2015

ზღვის გამომძიებელი

მივდიოდი ქუჩაში. მზე ყველგან დამყვებოდა და იღლიებიდან ოფლს მასხმევინებდა. შავი მაისური ჩავიცვი. თავი გადავიპარსე. წვერიც. ვიტრინაში ჩავიხედე და ჩემს შრამიან სახეს მწველი მზერა ვესროლე. ახლა უკვე ნამდვილი დეტექტივი ვიყავი. გამოვთვალე რომ შავს ყვითელი მოუხდებოდა, ამოტომაც ფანტა ვიყიდე. ნახევრით წყურვილი დავიკმაყოფილე. დანარჩენი სითხე ფერის გამოსაყენებლად დავიტოვე ბოთლში და ქუჩა გავაგრძელე. ვიფიქრე რა არის ცხოვრებაში მთავარი კითხვა. ფიქრი მართალი არ აღმოჩნდა. გზაში შემომხვდა ჩვეულებრივი ნაცნობი, სამოგზაურო ზურგჩანთით. კითხვა გავმართეთ. მე ვკითხე სად მიდიოდა. მთაში მივდივარ მიპასუხა ნაცნობმა. რაც ძალიან გამიკვირდა. დიალოგი ასე გამოიყურებოდა:
- გამარჯობა
- გამარჯობ გურამ - მომესალმა ნაცნობი.
- საით გაგიწევია ?
- მთაში.
- კიმაგრამ ზღვაზე რატომ არ მიდიხარ ?
- ზღვას რაღაც სჭირს.

ფანტა დავლიე. ბორდიურზე ჩამოვჯექი და საგონებელს მივეცი. მაშინათვე თურქული ტრაილერი გავაჩერე და ბათუმისკენ გავეშურე. ექვს საათში ზღვა გამოჩნდა ჰორიზონტზე. მძღოლს დავემშვიდობე და ზღვასთან მივედი. ზღვა ჩვეულებრივად ღელავდა. ტალღებით ქვებს აგორავებდა და ხმებს გამოსცემდა. კარგად ყოფილა. გავიფიქრე მე და იქვე მახლობელ ლუდის ჩამოსასხმელს მივმართე.

მამაჩემი

როცა ვიყავი ექვსი წლის და არ მქონდა პიროვნება, მამაჩემი უაღრესად მოწესრიგებული ადამიანი იყო. ამავე ასაკში მამაჩემმა ამიხსნა რა არის ორბიტა, მზის სისტემა, მერკური რომ ყველაზე ახლოს არის მზესთან და მთვარე რომ არ არის ნახატი ცაზე და გავს ნავთის ლამპის გარშემო მბრუნავ, საზამთროს გარშემო მბრუნავ, ნესვს, რომელსაც საზამთროს ჩრდილი ეცემა. ასევე რომ ბევრი რელიგია არსებობს და კიდევ როგორ დავწეროთ ელემენტარული პროგრამა საბჭოთა კომპიუტერზე, ბეისიკის ენაზე. მაგრამ ერთხელ:

მივდიოდით ორნი. მამაჩემმა დალია. გაჩერდა რესპუბლიკურ საავადმყოფოსთან. მითხრა ორი რამე: 1. მანდ დამელოდე. 2. მაგათი დედა ვატირე. დადგა ჭიშკართან და საავადმყოფოს ეზოში შეაფსა.  მობრუნებულმა კი აღნიშნა: მაგათი დედა ვატირე.

მივდიოდით სამნი. მე და ჩემი კლასელი. მამაჩემმა მითხრა ერთი რამე: დათო ჩამოყალიბებული კაცია. თვითონ წყვეტს სად გაიაროს და როგორ, რომ ტალახში ფეხი არ ჩადგას. შენ კიდევ მე მომყვები უკან.

ავიღე 20 თეთრი და ვიყიდე ფუნთუშა. შემხვდა სანდომიან ტანსაცმლიანი კაცი. მითხრა: მეგობარო დილიდან არაფერი მიჭამია და ერთ ლუკმას ხომ ვერ მომაკბეჩინებდი? მივეცი. დამიბრუნა ერთი ლუკმა. დანარჩენი შეჭამა. თავი უმწეოდ და დაჩაგრულად ვიგრზენი. წამოვედი და მამაჩემს მოვუყევი ყველაფერი. მამაჩემმა დალია და მითხრა ერთი რამე: არ მაინტერესებს რას მიყვები. კაცი ეგეთ საკითხებზე არ უნდა დაწვრილმანდეს. ვიფიქრე რა სისულელეს ამბობს მამაჩემი.

მივდიოდით ორნი. ერთხელ მამაჩემმა დალია და გაჩერდა და მითხრა ერთი რამე: ჩვენ ვართ სამნი. მესამე არის ეს გოგონა, რომელიც ციგურებით ჩვენს გარშემო დადის. გოგონას უნდა რომ გვაჩვენოს ამას როგორ მოხერხებულად აკეთებს. რადგან ეს არის ქალის ბუნება. ვუყურეთ ათი წუთი და გზა გავაგრძელეთ.

თითქმის ყოველ ღამე როცა ვფსამ მთვრალი, რომელიმე საავადმყოფოს ან დაწესებულების კარებთან, შინაგანი ხმა მეუბნება: რა წესია, ეს რანაირად იქცევი. მე ვპასუხობ: ერთ მაგათი დედაც მოვტყან.

ერთხელ მეგობართან ერთად კომპანია დავაფუძნეთ. მინდოდა მეკითხა მე რამდენი წილი შემხვდება, მაგრამ გამახსენდა რომ კაცი არ უნდა დაწვრილმანდეს და აღარ ვიკითხე.

როდესაც ვინმე ვალს მიბრუნებს, რათქმაუნდა ფულს დაუხედავად ვიდებ ჯიბეში, იმიტომ რომ კაცი არ უნდა დაწვრილმანდეს. ხანდახან სახლში ვითვლი ხოლმე, იმის დასადგენად მევალე სანდო ადამიანია თუ არ.

ისე მომწონს რომ კაცი არ უნდა დაწვრილმანდეს, რომ სულ ვფიქრობ, როდის ვეტყვი ჩემს შვილს. როცა წამოიზრდება, თუ ბუნებრივად არ დაუდგება ამის სათქმელი შემთხვევა, ვინმეს დავიქირავებ, რომ სიმწრით ნაყიდი ჩიზბურგერი სთხოვოს და უკან მხოლოდ ერთი ლუკმა დაუბრუნოს.

მოგვიანებით დამეძინა და სიზმარში ვნახე დედამიწის ორბიტაზე ვიყავით. დედამიწის ატმოსფერო გამჭვირვალე ჟელე იყო და ატმოსფეროში გახვეული პლანეტა ერთი დიდი მწვანე წვეთივით გამოიყურებოდა კოსმოსში. მე და მამაჩემი დამტვრეული თანამგზავრების ნაგავს ვალაგებით. მე ვზარმაცობდი, მამაჩემი შეუჩერებლად მუშაობდა და თან რაღაც ამბებს მიყვებოდა. როცა მორჩა დალაგებას ატმოსფეროში ჩაყვინთა, საიდანაც ბუშტები ამოვიდა.

27 January 2015

თებერვალი გადის

ყოველთვის როცა დილით კუჭში გავდივარ, ვფიქრობ რამდენი დრო გავიდა რაც დავიბადე. ყველაფერი კარგი ბავშვობაში დარჩა ვითომ. იმიტომ რომ მაგალითად როცა ვიჭინთები თან ვცდილობ ზუსტად იმ მომენტში მოვიფიქრო რისი კეთება გამიხარდებოდა დღის განმავლობაში, ან რამე მიზანი ხომ არ დავისახო, მაგრამ ვერაფერს ვიფიქრებ. ფარხმალი ჯერ ბოლომდე დაყრილი არ მაქვს, როცა გონება სავსეა მხოლოდ სამსახურში გასაკეთებელ საქმეებზე უნებურად მოცურავე ფიქრებით, ერთადერთი გამოსავალი სმა არის, ისიც პარასკევობით. სამწუხაროდ მეათე ჭიქის შემდეგ პირდაპირ თვალებს ვახელ და უკვე დილა არის, თან თავი მტკივა. ერთ დილასაც პახმელიაზე ძალიან გავიჭინთე და ტრაკი მეტკინა. ისე რომ მთელი კვირა თავი არ დამავიწყა. ერთხელ ჩემს თანამშრომელს ვუთხარი წამო დავლიოთ თქო და მიპასუხა არ მესმევა ბუასილი მეწყებაო. ახლა კი გეტყვით ჩემი თანამშრომლის სახელს რადგან ტრაკი ისე მეტკინა რომ ჩემი თანამშრომელი შემეცოდა და უნიტაზზე ჯდომის დროს მასზე ლექსი დავწერე, ლექსების წერა დიდად არ გამომდის მაგრამ მაინც:

როგორც ალიონზე
მზიდან რვა წუთის წინ გამოგზავნილი პირველი სხივები
დედამიწის ჰორიზონტზე დამკვირვებელთან მიმართებაში.

როგორც ბრძოლის ველზე
ჯარისკაცებში შევარდნილი პირველი ტანკის ქვეშ შევარდნილი გმირის ხელში
გახსნილი ნაღმის ფითილში ჟანგბადის წვა
პირველი წამის მეასიათასედში.

როგორც ბავშვის პირველი ნაბიჯები.
როგორც წვიმის პირველი წვეთები.

როგორც პირველი ყოჩივარდები თოვლის ქვეშ
გაზაფხულის წინ
ზამთრის ბოლო დღეს
ძალას იკრებდა ბუასილი გურამის ტრაკში როგორც ყვავილი.

01 May 2013

გურჯაანის ქრონიკები



უდაბნოში შეკრებილ ქვიშის ჯრგჯოში ჯრაგს ჯობი დაეჯრაჯა. მახლოდ ქვიშასა და ქვიშაში დაედო ქვა. გამოირბინა ხვლიკმა და მიაფსა. ქვამ დაიშიშხინა. ნახევარი შარდი ააორთქლა ნახევარი კი ჩრდილქვეშ შეიფარა. ეს დაინახა გურამმა და გული აუჩუყდა. ერთი არყის ჭიქა შარდი ჰქონდა შარდის ბუშტში. მაგრამ კეთილი გახლდათ და რითაც შეეძლო ქვას მიეხმარა. ქვამ გურამს მადლიერებით ეგდო და გურამის შარდიც ხვლიკის შარდს მიუმატა ჩრდილქვეშ. ქვა რამდენიმემაგად უფრო ბედნიერი გახდა.

გურამმა გაიფიქრა ორი კურდღლის შვილი და ერთიც ძაღლის რომ მაპოვნინა რა კარგ ფერმას ავაშენებდი თუ კურდღლები საწინააღმდეგო სქესების იქნებოდნენ. გზაზე მჯდარ კაცს ორი კურდღელი და ერთი ლეკვი გამოართვა და თავისი გამდიდრების გეგმაც გაანდო. მჯდარ კაცს ძალიან მოეწონა გურამის გეგმა და შეუქო. მაგრამ იქვე დასძინა რომ გეგმის თითქმის ყველა პროცენტი ცარიელი გულუბრყვილობა არის. შეიძლება რომელიმე კურდღელს რამე დაავადება შეხვდეს და გეგმის ჩანასახშივე გეგმასთან ერთად მოკვდეს. გურამმა დაამშვიდა და განუმარტა რომ ალტერნატიული გეგმაც ჰქონდა რომელსაც აამოქმედებდა ერთერთი კურდღლის გარდაცვალებით გამოწვეულ ფორსმაჟორულ სიტუაციაში. კერძოდ გარდაცვლილ კურდღელს დაკრძალავდა. ძაღლს აყეფებდა. ხოლო დარჩენილ კურდღელს საცივად გადააკეთებდა. კაცი გაუნაწყენდა და უთხრა რომ საჭმელად არ ჩუქნიდა კურდღლებს და კიდევ ერთი კურდღელი დაუმატა რომლითაც გარდაცვლილ კურდღელს ჩაანაცვლებდა საჭიროების შემთხვევაში.

სახლში მისულმა გურამმა ნახევარი კვერცხით და არყით ისადილა. ყვითელი უდაბნოს ალმურს გახედა ფანჯრიდან. მოეწონა რომ ფანჯარაში ყვითელი ფერი ჩანდა ხოლო სახლში ლურჯი კომპიუტერი და წითელი კლავიატურა ედგა. სხეულში სასიამოვნო ჟრუანტელმა დაუარა რაც სწორნაწლავში დაგროვილმა გადამუშავებულმა საჭმელმაც იგრძნო. განავალი ცნობისმოყვარეობით განიმსჭვალა და სურვილი გაუჩნდა საკუთარი თვალით დაენახა სამივე ფერი, ამიტომაც ტრაკს მოაწვა მაგრამ გურამმა ვერ მიართვა და ტუალეტში გაემართა მეტიჩარა ფეკალიებისთვის თავის ადგილის მისაჩენად. ტუალეტის კარების გაღებისთანავე გურამს ეჭვი შეეპარა თავის სიმკაცრეში. ტუალეტის კარები ღია დატოვა და უნიტზზე ფეხებით დადგა. რითაც განავალს საშუალება მიეცემოდა უნიტაზში ვარდნის დროს წამის მერამდენიმედი დროით დამტკბარიყო ფეხებსშუა ტუალეტის ღია კარების გავლით გადაშლილ ხედით. რომელშიც სამივე ფერი კარგად მოსჩანდა.

კუჭში გასვლის დროს ისეთ საინტერესო თემებზე ჩამოვარდა საუბარი მასსა და გონებას შორის რომ პირდაპირ აღფრთოვანდა. გონებამ დასვა საკითხი თუ როგორი უნდა იყოს კარგი ადამიანი. გურამის აზრით კარგ ადამიანს დახარისხებული უნდა ჰქონდეს აზრები და სურვილები ისე როგორც კარგი სახლი უნდა იყოს დალაგებული. შემდეგ გონებამ დასვა საკითხი. რა არის ადამიანისთვის მთავარი. გურამმა უპასუხა. ზურგჩანთა. გონებამ წარუდგინა კაცი მხარზე გადასაკიდი ჩანთით. შენ არა. გასწია კაცი გვერდზე გურამმა. ზურგჩანთა და არა მხარზე გადასაკიდი. მაჩვენე შენი ზურგჩანთა და გეტყვი ვინ ხარ შენ. მაშინ გონებამ გამოიყვანა ზურგჩანთიანი კაცი. რამდენი ბოთლი გეტევა ? კითხა გურამმა ზურგჩანთიან კაცს. ამ დროს ტუალეტის იატაკზე გამოვიდა ნამის ჭია. ეტყობოდა უნდოდა ესარგებლა შემთხვევით და ღია ტუალეტის კარებიდან სახლში გასულიყო. მაგრამ ზღუდეზე ფეხი უსრიალდებოდა და ისევ ტუალეტის იატაკზე ვარდებოდა. გურამმა შეუთვალა მოვრჩე ტრაკის გამოწმენდას. ჩამოვალ უნიტაზიდან და ჩუსტს დაგაბიჯებ ! არ უყვარდა გურამს ჭიები. წმენდა გააგრძელა და ზურგჩანთიან კაცს მიუბრუნდა. რამდენი ჯიბე გაქვს ?  What ? უპასუხა კაცმა. ა უცხოელი კაცი ყოფილა. არ ვიცი ინგლისური. უთხრა გონებას გურამმა. ნამის ჭიამ მეასე გასვლის ცდაც უშედეგოდ დაამთავრა. გურამმა ტრაკში გამოსმულ ქაღალდს დახედა. ქაღალდი უკვე ღრუბელივით სპეტაკი თეთრი იყო. რაც წმენდის დასასრულს ნიშნავდა. ნამის ჭიის ბედზე დაფიქრდა. ისიც ისე დადის ტუალეტში როგორც მე უდაბნოში. რაღაც საერთო გვაქვს. ამიტომ იყოს აქ. მაინც ტუალეტს ვერ გასცდება. თან არ იკბინება.

გურამმა ხელები დაიბანა. კომპიუტერი ჩართო და ფეისბუქში შევიდა. 1 ფრენდ რექუესთი ქონდა უდაბნოს ქვისგან. გურამმა დაიმატა ქვა მეგობრებში და თავის შესაქცევად ქვის ფოტოალბომების დათვალიერებას შეუდგა. როგორც ჩანდა ქვა ბედნიერი გახდა მის ჩრდილში დაგროვილი შარდით რასაც ბოლოს დადებული რამდენიმე ფოტოთი უსვამდა ხაზს. ქვა ონლაინ იყო. გურამმა მიწერისგან თავი შეიკავა.

ძაღლს შეხედა. შენ რომ ყეფას დაიწყებ ნამის ჭია ტუალეტის კარის ზღუდეზე ავა. ამის ჩალაპარაკებას ცუდად დაემთხვა გურამის ფერმის გეგმის ჩაშლა. მამალი კურდღლები დედალ კურდღელს ყურადღებას არ აქცევდნენ და ერთმანეთთან სექსით დაკავებულიყვნენ. ოთახში ფეისბუქის მესიჯის ხმა გაისმა. გურამს გული აუჩქარდა. ფაქტი იყო ქვა სწერდა რადგან ფეისბუქში მეტი მეგობრები არ ყავდა. არყის ნახევრად სავსე ბოთლი აიღო და კომპიუტერს მიუჯდა. მალევე გაუგეს ერთმანეთს. ქვამ პაემანზე დაპატიჟა მხოლოდ ერთი პირობით თუ ნამის ჭიას ტუალეტიდან გამოუშვებდა. ქვას უნდოდა რომ მის ქვეშ დაგროვილ სინესტეს სიკეთეში ეპოვნა დანიშნულება. ქვის ქვეშ დაგროვილ სინესტეს რა ფასი აქვს თუ ნამის ჭია არ გამოყენებს. გურამმა ცოტა კი იეჭვიანა მაგრამ მაინც დასთანხმდა ქვას. კურდღლების გამრავლებიდან მაინც არაფერი გამოდიოდა და ქვასთან მეგობრობაც არ ჩაშლილიყო. ქვამ ასევე სთხოვა გურამს გამოსვლის წინ ბევრი წყალი დაელია.

შუაღამისას გურამი ჩუმად გაიპარა სახლიდან. ისე რომ ნამისჭიას არ გაეგო. რომანტიულ ვარსკვლავებიანი ღამე იყო. ქვასთან მოფსმა მოუნდა. მოფსმის დროს ცაში აიხედა და რძიანი გზის გალაქტიკის სპირალის ხაზი დაინახა რომელიც მთელ ცას გასდევდა ზოლად და ჰორიზონტზე უერთდებოდა უდაბნოს. გურამი დაფიქრდა გამოყლევდა და მოკვდა.

04 November 2012

მარიამობა

ეკლესიის ეზოში სიცივემ გამაღვიძა. თბილად ჩავიცვი და გამოვძვერი ნამიანი კარვიდან. მოსაფიქრებელი მქონდა როგორ ჩამეტარებინა დილის პროცედურები. მაგალითად როგორიც არის კბილების გამოხეხვა. სამი დღე არ მქონდა გამოხეხილი რის გამოც განსაკუთრებული შმორის გემო და სუნი მედგა პირში. გალავნს თვალი მოვავლე. მზე ჯერ არ ჩანდა. მაგრამ მაინც დილა იყო. დილის ტუალეტზე ფიქრი დამეზარა ამიტომაც სიგარეტს მოვუკიდე. უცნაურია არავის ახსენდება ეკლესია განსაკუთრებით საეკლესიო დღესასწაულებში. უკვე დაახლოებით მეექვსეჯერ დასახლებულ პუნქტში თუ მიღამდება ეკლესიას ვპოულობ და მანდ ვიძინებ. ჯერ არცერთი შემთხვევა არ ყოფილა ვინმე სიმშვიდე დაერღვიოს. ეზოს ახლოსაც არავინ არ მოდის. გუშინ შუაღამით მთვრალები პირდაპირ გზაზე ეყარნენ. ფანრის გარეშე მივდიოდი ყურადღება რომ არ მიმექცია და რამდენიმეჯერ წამოვკარი რამდენიმეს ფეხი. ერთადერთმა მანქანამ ჩამოიარა. მთელ სოფელში უკანასკნელი ფხიზელი კაცის დანახვამ ძალიან გამახარა. ხელი დავუქნიე. მძღოლმა გააჩერა კარები გააღო და გადმოვარდა. ჩემი ლაპარაკი არ ესმოდა და გზა გვაგრძელე. მთელი სოფელი გინების სევდიან ხმებში იყო გახვეული. პირველივე გალავნიანი ეკლესია სადაც დავინახე შევედი და კარავი გავშალე.

ხოლო როდესაც ნიკოტინი კუჭამდე მივიდა მივხვდი რომ აზრი აღარ ქონდა წინააღმდეგობის გაწევას სწორნაწლავთან. საზრიან მღვდლებს წინ დაეხედათ და ეზოში მომუშავე მუშებისთვის ტუალეტის აშენებაც დაევალებინათ. ნახვრეტის თავზე მოვთავსდი და მადლიერების გრძნობით გავიმსჭვალე. კუჭში გასვლის დროს ბევრ საინტერესო თემაზე ვიმსჯელე. მაგალითად დროის ნებისმიერ მოცემულ შუალედში ყველა ადამიანი ატარებს მუცლით განავალს. მღვდელის ნაწლავებიც სავსეა მაშინაც კი როცა საკურთხეველში იმყოფება. კარგი იქნებოდა საკურთხეველში შესვლის წინ ნაწლავებს ირეცხავდნენ. პირველად გული დამწყდა იმაზე რომ ფიქრისთვის ასე პროდუქტიული დრო ისედაც ცხადი ფაქტების კონსტანტირებაზე დავკარგე როდესაც შემეძლო უფრო მნიშვნელოვანი საკითხები გადამეწყვიტა ხოლო მეორედ იმაზე რომ მღვდლებს ხელების დასაბან სისტემაზე არ ეზრუნათ. ჯერ ნამიან ბალახს ვუსვი ხელები და უფრო გულმოდგინებით ფრჩხილები მერრე მთელი ბოთლი სასმელი წყალი დავხარჯე. რის მიუხედავად მომდევნო ღერი სიგარეტი თითქმის ხელშეუხებლად ჩავიდე პირში.

ასეთი კანონზომიერება არსებობს ბუნებაში. დილით ადრე მხოლოდ საქმიანი ადამიანები დადიან გზებზე. ღამით შეიძლება სასიკვდილოდ გაგიმეტონ მაგრამ მზის გამოჩენამდე თუ ადამიანი გარეთ გამოდის გაუვნებელყოფილი და უწყინარია. ოღონდ ეს ისეთი დილა ჩანდა მშრომელი ადამიანებიც ვერ წევდნენ თავს. ძალიან დამწყდა გული ვინმე გოგონასთან ერთად რომ არ გამეღვიძა კარავში. მარტოობიდან ფიქიკურ შეშლილობამდე თითქმის არ არის საზღვარი. ზოგიერთ ადამიანს არ შეუძლია უზრუნველყოს თავის არა მარტოობა ყოველთვის.

მაგ სოფელს გავცდი განსაკუთრებით მსმელი ხალხი სადაც ცხოვრობდა. კიდევ რამდენიმე სოფელი გავიარე მშიერი ძაღლების მეტი არაფერი შემხვედრია გზაში. ძალიან მომშივდა. იმიტომ კიარ დილით საჭმელი რომ არ მქონდა ნაჭამი. უბრალოდ ორი დღე ვერაფერი ვჭამე. ყველა მთვრალი იყო ვერავისთან ვერ მივედი თხოვნით.

შემდეგ გენიალური არგუმენტი მომივიდა. დილით ჩვეულებრივი ადამიანებიც ნაკლებად აგრესიულები უნდა ყოფილიყვნენ. უფრო მოგვიანებით ეგეც სულერთი გახდა. ისიც კი ვიგრძენი როგორ შევიდოდი ვინმეს სახლში. დამუკიდებლად მოვძებნიდი პურის ქვაბს. შევჭამდი პატრონის თვალწინ რამდენიმე ნაჭერს. მოვთხოვდი წყალს. ვეტყოდი გამარჯობას და თუ რამე კრიტიკულ კითხვას არ დამისვამდა დავემშვიდობებოდი.

აქედან თხუთმეტ წუთში სახლის ეზოში ვიყავი. არც ძაღლი ყავდათ არც მამალი. მასპინძელოს დაძახება არ მინდოდა. დილამშვიდობისას და გამარჯობას ვყვიროდი. კაციშვილმა არ გაიღვიძა. არადა ეზოში ნედლი საზამთროს ქერქები ეყარა.

მომდევნო ეზოში დიდი დაბმული ძაღლი დამხვდა. კარგი ყეფა ამიტეხა. სახლის კუთხიდან მოხუცი ქალი მოდიოდა. ზედაც არ შემომხედა ისე გააგრძელა გზა საქათმისკენ. ჩაყარა შიგნით სავარაუდოდ სიმინდი. ერთი პირობა ვიფიქრე ყრუ ხომ არ მახლავდა. მარრა რომ მოტრიალდა ძაღლს დაუყვირა გაჩუმდიო. ძაღლიც გაჩუმდა. ძაღლს რაღაც ღირსეული სახელი ერქვა. ვერ დავიმახსოვრე. მოხუც ქალს ასე მივმართე:

გამარჯობა დიდი ბოდიში რომ გაწუხებთ დილით ადრე ერთი ნაჭერი პური ხომ არ გექნებათ ?

ამ ქალმა მიიდო ხელი ლოყაზე და მკითხა რომელი ვიყავი. ვუთხარი რომ აქაური არ ვარ. თან ოდნავ გვერდულად დავდექი დიდი ზურგჩანთა რომ დაენახა. ორი დღეა გზაში ვარ მეთქი და პურის ფული სულ გამომელია.

მოვიდა ახლოს. ნელა დადიოდა ძალიან. წელში მოხრილი. შემომხედა. გულუბრყვილოდ გაღიმების მეტი რა ვიცოდი. იმედი დავიტოვე ასე ახლოს მაინც ხედავდა.

მაინც ვერ გიცანი. თქვა ბოლოს.

სადღაც პირველი სართულის ბნელ ნესტიან ოთახში შემიპატიჟა. მითხრა არაყი აღარ მაქვს ღვინო დამიტოვეს ბიჭებმა შარშან და მაგას გამოგიტანო. წავიდა. ათი წუთი არ გამოჩენილა. ძალიან მოუვლელი ოთახი იყო. ძველი წითელი ფიცრებით იატაკზე. ყავისფერი ავეჯით. ცარიელი ცემენტის კედლებით. რაღაც პატარა საანგარიშოიანი და საათიანი დაფა ეკიდა. საათი გაჩერებული იყო. დაფაზე ეწერა "ივანე გარდაიცვალა 17 დეკემბერს" და წელი.

მომიტანა სპრაიტის პოლიეთილენის ბოთლით სტაფილოსფერი ღვინო. სამი ნაჭერი პური. ნახევარი ყველის გუნდა. რამდენიმე დღის წინ შემწვარი ცივი კარტოფილი. გამომიღო გაბზარული თეფში რომელსაც ისევე ესაჭიროებოდა გარეცხვა როგორც გვერდებ ამოტეხილ უკვე გაშავებულ თლილ ბროლის ჭიქას.

ასე ხუთი წელი იქნება ყლეზე მკიდია სადღეგრძელოებიც და სუფრა. ქუჩაში ვსვამ არაყს და სახინკლეში ვჭამ ხინკალს ლუდის მიყოლებით. მარრა რეავ მაინც მასპინძელი იყო და ვიდრე დავლევდი ივანეს ხსოვნა იყოს თქო. გაგიმარჯოს შვილოო მითხრა ქალმა.

ვკითხე შვილები თუ ჰყავდა. კი მყავსო უნდა ჩამოსულიყვნენ გუშინ და არ ჩანანო.

მეორე ჭიქაზე ვუთხარი დიდხანს ეცოცხლა.

მიპასუხა ჩემი ხნის მოიყარეო.

შენ ჭამე და მე ეხლავე მოვალო. კიდევ ერთი ჭიქა დავლიე უსადღეგრძელოდ. მაინც ცუდ ხასიეთზე ვიყავი. ცუდი გაკეთებული შაქრიანი ღვინო იყო. დაბრუნდა კალათით. დიდი მადლობა მეთქი. შენთან ერთი თხოვნა მაქვსო. სასაფლაომდე გამომყევიო. მარტო აღარ შემიძლია სიარულიო.

ვიფიქრე ჯანდაბას გავყვები. ერთი საათი მაინც ვიარეთ სასაფლაომდე. კიდევ ერთი საათი საფლავს ვერ მივაგენით. თან ეს ზურგჩანთაც წამოვათრიე. შემეშინდა ვინმე არ შესულიყო ამ ქალის სახლში. მერრე აღვაწერინე საფლავი. დავსვი ვიღაცის საფლავის სკამზე. ყველა საეჭვო საფლავს სურათი გადავუღე და ვკითხე რომელი იყო. მაგ პატარა ეკრანში რა დავინახო სათვალე არ წამომიღიაო. ვიღაც კაცმა გამოიარა გამარჯობა უთხრა და მოიკითხა. როცა წავიდა ქალმა თქვა საიდანაც მოვიდა მაქეთ წავიდეთო. სადღაც გადავუხვიეთ. ოთხი დამპალი ჯოხი ერჭო საფლავის კუთხეებში. მავთულით გადაბმული. მარტო მანდ არ ჩანდა საჭმელები დაყრილი. შემრცხვა მაგრამ მაინც ვკითხე ეს ხომ არ არის. არც წარწერა ქონდა არც ჯვარი. კიდევ კარგი ეგ აღმოჩნდა. დაიწყო ბალახების დაგლეჯვა. მეც მივეხმარე. კალათიდან ამოალაგა რაღაცეები. მე ღვინო მომცა ისევ და დალიეო. დავლიე. დავჯექი მოშორებით. ვიჯექი ასე დიდხანს. ის ქალი იდგა საფლავზე. ხმა არ ამომიღია. არც რამეზე მიფიქრია. ოთხი ღერი მოვწიე. ბოლოს წამოვედით.

რაღაც მურაბები გამომიტანა. წაიღეო. მადლობა გადავუხადე და წამოვედი. გამოვცდი სახლს მაგრამ მივტრიალდი უკანი ისევ. ეზოში იჯდა სკამზე და ძაღლს უყურებდა. რამე ხომარ დაგრჩაო. ახლოს რომ მივედი ცუდი სუნი ასდიოდა და ჩახუტება გადავიფიქრე. გზაზე თბილისის მარშრუტკა შემხვდა. გვერდზე ახალგაზრდა გოგონა მომიჯდა. ძალიან ლამაზი იყო. მთელი გზა ვფიქრობდი რომ მისი სახის უკანაც თავისქალა იმალებოდა ისეთი როგორებიც საფლავებშია. ჩამოსვლის დროს მძღოლს ვუთხარი ბოდიში ფული არ მაქვს თქო. მძღოლს არაფერი უთქვია.