03 June 2015

ზღვის გამომძიებელი

მივდიოდი ქუჩაში. მზე ყველგან დამყვებოდა და იღლიებიდან ოფლს მასხმევინებდა. შავი მაისური ჩავიცვი. თავი გადავიპარსე. წვერიც. ვიტრინაში ჩავიხედე და ჩემს შრამიან სახეს მწველი მზერა ვესროლე. ახლა უკვე ნამდვილი დეტექტივი ვიყავი. გამოვთვალე რომ შავს ყვითელი მოუხდებოდა, ამოტომაც ფანტა ვიყიდე. ნახევრით წყურვილი დავიკმაყოფილე. დანარჩენი სითხე ფერის გამოსაყენებლად დავიტოვე ბოთლში და ქუჩა გავაგრძელე. ვიფიქრე რა არის ცხოვრებაში მთავარი კითხვა. ფიქრი მართალი არ აღმოჩნდა. გზაში შემომხვდა ჩვეულებრივი ნაცნობი, სამოგზაურო ზურგჩანთით. კითხვა გავმართეთ. მე ვკითხე სად მიდიოდა. მთაში მივდივარ მიპასუხა ნაცნობმა. რაც ძალიან გამიკვირდა. დიალოგი ასე გამოიყურებოდა:
- გამარჯობა
- გამარჯობ გურამ - მომესალმა ნაცნობი.
- საით გაგიწევია ?
- მთაში.
- კიმაგრამ ზღვაზე რატომ არ მიდიხარ ?
- ზღვას რაღაც სჭირს.

ფანტა დავლიე. ბორდიურზე ჩამოვჯექი და საგონებელს მივეცი. მაშინათვე თურქული ტრაილერი გავაჩერე და ბათუმისკენ გავეშურე. ექვს საათში ზღვა გამოჩნდა ჰორიზონტზე. მძღოლს დავემშვიდობე და ზღვასთან მივედი. ზღვა ჩვეულებრივად ღელავდა. ტალღებით ქვებს აგორავებდა და ხმებს გამოსცემდა. კარგად ყოფილა. გავიფიქრე მე და იქვე მახლობელ ლუდის ჩამოსასხმელს მივმართე.

მამაჩემი

როცა ვიყავი ექვსი წლის და არ მქონდა პიროვნება, მამაჩემი უაღრესად მოწესრიგებული ადამიანი იყო. ამავე ასაკში მამაჩემმა ამიხსნა რა არის ორბიტა, მზის სისტემა, მერკური რომ ყველაზე ახლოს არის მზესთან და მთვარე რომ არ არის ნახატი ცაზე და გავს ნავთის ლამპის გარშემო მბრუნავ, საზამთროს გარშემო მბრუნავ, ნესვს, რომელსაც საზამთროს ჩრდილი ეცემა. ასევე რომ ბევრი რელიგია არსებობს და კიდევ როგორ დავწეროთ ელემენტარული პროგრამა საბჭოთა კომპიუტერზე, ბეისიკის ენაზე. მაგრამ ერთხელ:

მივდიოდით ორნი. მამაჩემმა დალია. გაჩერდა რესპუბლიკურ საავადმყოფოსთან. მითხრა ორი რამე: 1. მანდ დამელოდე. 2. მაგათი დედა ვატირე. დადგა ჭიშკართან და საავადმყოფოს ეზოში შეაფსა.  მობრუნებულმა კი აღნიშნა: მაგათი დედა ვატირე.

მივდიოდით სამნი. მე და ჩემი კლასელი. მამაჩემმა მითხრა ერთი რამე: დათო ჩამოყალიბებული კაცია. თვითონ წყვეტს სად გაიაროს და როგორ, რომ ტალახში ფეხი არ ჩადგას. შენ კიდევ მე მომყვები უკან.

ავიღე 20 თეთრი და ვიყიდე ფუნთუშა. შემხვდა სანდომიან ტანსაცმლიანი კაცი. მითხრა: მეგობარო დილიდან არაფერი მიჭამია და ერთ ლუკმას ხომ ვერ მომაკბეჩინებდი? მივეცი. დამიბრუნა ერთი ლუკმა. დანარჩენი შეჭამა. თავი უმწეოდ და დაჩაგრულად ვიგრზენი. წამოვედი და მამაჩემს მოვუყევი ყველაფერი. მამაჩემმა დალია და მითხრა ერთი რამე: არ მაინტერესებს რას მიყვები. კაცი ეგეთ საკითხებზე არ უნდა დაწვრილმანდეს. ვიფიქრე რა სისულელეს ამბობს მამაჩემი.

მივდიოდით ორნი. ერთხელ მამაჩემმა დალია და გაჩერდა და მითხრა ერთი რამე: ჩვენ ვართ სამნი. მესამე არის ეს გოგონა, რომელიც ციგურებით ჩვენს გარშემო დადის. გოგონას უნდა რომ გვაჩვენოს ამას როგორ მოხერხებულად აკეთებს. რადგან ეს არის ქალის ბუნება. ვუყურეთ ათი წუთი და გზა გავაგრძელეთ.

თითქმის ყოველ ღამე როცა ვფსამ მთვრალი, რომელიმე საავადმყოფოს ან დაწესებულების კარებთან, შინაგანი ხმა მეუბნება: რა წესია, ეს რანაირად იქცევი. მე ვპასუხობ: ერთ მაგათი დედაც მოვტყან.

ერთხელ მეგობართან ერთად კომპანია დავაფუძნეთ. მინდოდა მეკითხა მე რამდენი წილი შემხვდება, მაგრამ გამახსენდა რომ კაცი არ უნდა დაწვრილმანდეს და აღარ ვიკითხე.

როდესაც ვინმე ვალს მიბრუნებს, რათქმაუნდა ფულს დაუხედავად ვიდებ ჯიბეში, იმიტომ რომ კაცი არ უნდა დაწვრილმანდეს. ხანდახან სახლში ვითვლი ხოლმე, იმის დასადგენად მევალე სანდო ადამიანია თუ არ.

ისე მომწონს რომ კაცი არ უნდა დაწვრილმანდეს, რომ სულ ვფიქრობ, როდის ვეტყვი ჩემს შვილს. როცა წამოიზრდება, თუ ბუნებრივად არ დაუდგება ამის სათქმელი შემთხვევა, ვინმეს დავიქირავებ, რომ სიმწრით ნაყიდი ჩიზბურგერი სთხოვოს და უკან მხოლოდ ერთი ლუკმა დაუბრუნოს.

მოგვიანებით დამეძინა და სიზმარში ვნახე დედამიწის ორბიტაზე ვიყავით. დედამიწის ატმოსფერო გამჭვირვალე ჟელე იყო და ატმოსფეროში გახვეული პლანეტა ერთი დიდი მწვანე წვეთივით გამოიყურებოდა კოსმოსში. მე და მამაჩემი დამტვრეული თანამგზავრების ნაგავს ვალაგებით. მე ვზარმაცობდი, მამაჩემი შეუჩერებლად მუშაობდა და თან რაღაც ამბებს მიყვებოდა. როცა მორჩა დალაგებას ატმოსფეროში ჩაყვინთა, საიდანაც ბუშტები ამოვიდა.

30 September 2014

you are alone

you know there is a moment in your life when you already forgot to care that your life is shit and you just eat your daily shit like it was shit to be shit every shit. today remi killed herself. i did not know that girl personally but only with facebook comments. still i dont know why does it hurt. but i ll make a note for future me: before killing yourself try following activities: 1...

another point of view: in the unmeasurable universe in a blink of a time in some random dot of a space there is a collaboration of some countable atoms. unity of which is so helplessly stressed that it will destroy her entity by herself and spread all linked atoms apart. nothing will ever care about it and this is funny and tragic same time.

we atoms grouped by natural selection cause it started because the universe started are so helpless because the universe started and there is no point in questions like why ? for what ? and when...

it hurts because she was helpless in all sorts of universes.

i wish there were a hidden alien technologies among us. preversing our personalities atom by atom link by link after our deaths and giving a warm hug and saying: "we all came through this, we dont know why we exists but you are not alone"...


that is the girl a month before from now if you are a time traveler 
you can search her before the date of this post and have a drink with her.

01 May 2013

გურჯაანის ქრონიკები



უდაბნოში შეკრებილ ქვიშის ჯრგჯოში ჯრაგს ჯობი დაეჯრაჯა. მახლოდ ქვიშასა და ქვიშაში დაედო ქვა. გამოირბინა ხვლიკმა და მიაფსა. ქვამ დაიშიშხინა. ნახევარი შარდი ააორთქლა ნახევარი კი ჩრდილქვეშ შეიფარა. ეს დაინახა გურამმა და გული აუჩუყდა. ერთი არყის ჭიქა შარდი ჰქონდა შარდის ბუშტში. მაგრამ კეთილი გახლდათ და რითაც შეეძლო ქვას მიეხმარა. ქვამ გურამს მადლიერებით ეგდო და გურამის შარდიც ხვლიკის შარდს მიუმატა ჩრდილქვეშ. ქვა რამდენიმემაგად უფრო ბედნიერი გახდა.

გურამმა გაიფიქრა ორი კურდღლის შვილი და ერთიც ძაღლის რომ მაპოვნინა რა კარგ ფერმას ავაშენებდი თუ კურდღლები საწინააღმდეგო სქესების იქნებოდნენ. გზაზე მჯდარ კაცს ორი კურდღელი და ერთი ლეკვი გამოართვა და თავისი გამდიდრების გეგმაც გაანდო. მჯდარ კაცს ძალიან მოეწონა გურამის გეგმა და შეუქო. მაგრამ იქვე დასძინა რომ გეგმის თითქმის ყველა პროცენტი ცარიელი გულუბრყვილობა არის. შეიძლება რომელიმე კურდღელს რამე დაავადება შეხვდეს და გეგმის ჩანასახშივე გეგმასთან ერთად მოკვდეს. გურამმა დაამშვიდა და განუმარტა რომ ალტერნატიული გეგმაც ჰქონდა რომელსაც აამოქმედებდა ერთერთი კურდღლის გარდაცვალებით გამოწვეულ ფორსმაჟორულ სიტუაციაში. კერძოდ გარდაცვლილ კურდღელს დაკრძალავდა. ძაღლს აყეფებდა. ხოლო დარჩენილ კურდღელს საცივად გადააკეთებდა. კაცი გაუნაწყენდა და უთხრა რომ საჭმელად არ ჩუქნიდა კურდღლებს და კიდევ ერთი კურდღელი დაუმატა რომლითაც გარდაცვლილ კურდღელს ჩაანაცვლებდა საჭიროების შემთხვევაში.

სახლში მისულმა გურამმა ნახევარი კვერცხით და არყით ისადილა. ყვითელი უდაბნოს ალმურს გახედა ფანჯრიდან. მოეწონა რომ ფანჯარაში ყვითელი ფერი ჩანდა ხოლო სახლში ლურჯი კომპიუტერი და წითელი კლავიატურა ედგა. სხეულში სასიამოვნო ჟრუანტელმა დაუარა რაც სწორნაწლავში დაგროვილმა გადამუშავებულმა საჭმელმაც იგრძნო. განავალი ცნობისმოყვარეობით განიმსჭვალა და სურვილი გაუჩნდა საკუთარი თვალით დაენახა სამივე ფერი, ამიტომაც ტრაკს მოაწვა მაგრამ გურამმა ვერ მიართვა და ტუალეტში გაემართა მეტიჩარა ფეკალიებისთვის თავის ადგილის მისაჩენად. ტუალეტის კარების გაღებისთანავე გურამს ეჭვი შეეპარა თავის სიმკაცრეში. ტუალეტის კარები ღია დატოვა და უნიტზზე ფეხებით დადგა. რითაც განავალს საშუალება მიეცემოდა უნიტაზში ვარდნის დროს წამის მერამდენიმედი დროით დამტკბარიყო ფეხებსშუა ტუალეტის ღია კარების გავლით გადაშლილ ხედით. რომელშიც სამივე ფერი კარგად მოსჩანდა.

კუჭში გასვლის დროს ისეთ საინტერესო თემებზე ჩამოვარდა საუბარი მასსა და გონებას შორის რომ პირდაპირ აღფრთოვანდა. გონებამ დასვა საკითხი თუ როგორი უნდა იყოს კარგი ადამიანი. გურამის აზრით კარგ ადამიანს დახარისხებული უნდა ჰქონდეს აზრები და სურვილები ისე როგორც კარგი სახლი უნდა იყოს დალაგებული. შემდეგ გონებამ დასვა საკითხი. რა არის ადამიანისთვის მთავარი. გურამმა უპასუხა. ზურგჩანთა. გონებამ წარუდგინა კაცი მხარზე გადასაკიდი ჩანთით. შენ არა. გასწია კაცი გვერდზე გურამმა. ზურგჩანთა და არა მხარზე გადასაკიდი. მაჩვენე შენი ზურგჩანთა და გეტყვი ვინ ხარ შენ. მაშინ გონებამ გამოიყვანა ზურგჩანთიანი კაცი. რამდენი ბოთლი გეტევა ? კითხა გურამმა ზურგჩანთიან კაცს. ამ დროს ტუალეტის იატაკზე გამოვიდა ნამის ჭია. ეტყობოდა უნდოდა ესარგებლა შემთხვევით და ღია ტუალეტის კარებიდან სახლში გასულიყო. მაგრამ ზღუდეზე ფეხი უსრიალდებოდა და ისევ ტუალეტის იატაკზე ვარდებოდა. გურამმა შეუთვალა მოვრჩე ტრაკის გამოწმენდას. ჩამოვალ უნიტაზიდან და ჩუსტს დაგაბიჯებ ! არ უყვარდა გურამს ჭიები. წმენდა გააგრძელა და ზურგჩანთიან კაცს მიუბრუნდა. რამდენი ჯიბე გაქვს ?  What ? უპასუხა კაცმა. ა უცხოელი კაცი ყოფილა. არ ვიცი ინგლისური. უთხრა გონებას გურამმა. ნამის ჭიამ მეასე გასვლის ცდაც უშედეგოდ დაამთავრა. გურამმა ტრაკში გამოსმულ ქაღალდს დახედა. ქაღალდი უკვე ღრუბელივით სპეტაკი თეთრი იყო. რაც წმენდის დასასრულს ნიშნავდა. ნამის ჭიის ბედზე დაფიქრდა. ისიც ისე დადის ტუალეტში როგორც მე უდაბნოში. რაღაც საერთო გვაქვს. ამიტომ იყოს აქ. მაინც ტუალეტს ვერ გასცდება. თან არ იკბინება.

გურამმა ხელები დაიბანა. კომპიუტერი ჩართო და ფეისბუქში შევიდა. 1 ფრენდ რექუესთი ქონდა უდაბნოს ქვისგან. გურამმა დაიმატა ქვა მეგობრებში და თავის შესაქცევად ქვის ფოტოალბომების დათვალიერებას შეუდგა. როგორც ჩანდა ქვა ბედნიერი გახდა მის ჩრდილში დაგროვილი შარდით რასაც ბოლოს დადებული რამდენიმე ფოტოთი უსვამდა ხაზს. ქვა ონლაინ იყო. გურამმა მიწერისგან თავი შეიკავა.

ძაღლს შეხედა. შენ რომ ყეფას დაიწყებ ნამის ჭია ტუალეტის კარის ზღუდეზე ავა. ამის ჩალაპარაკებას ცუდად დაემთხვა გურამის ფერმის გეგმის ჩაშლა. მამალი კურდღლები დედალ კურდღელს ყურადღებას არ აქცევდნენ და ერთმანეთთან სექსით დაკავებულიყვნენ. ოთახში ფეისბუქის მესიჯის ხმა გაისმა. გურამს გული აუჩქარდა. ფაქტი იყო ქვა სწერდა რადგან ფეისბუქში მეტი მეგობრები არ ყავდა. არყის ნახევრად სავსე ბოთლი აიღო და კომპიუტერს მიუჯდა. მალევე გაუგეს ერთმანეთს. ქვამ პაემანზე დაპატიჟა მხოლოდ ერთი პირობით თუ ნამის ჭიას ტუალეტიდან გამოუშვებდა. ქვას უნდოდა რომ მის ქვეშ დაგროვილ სინესტეს სიკეთეში ეპოვნა დანიშნულება. ქვის ქვეშ დაგროვილ სინესტეს რა ფასი აქვს თუ ნამის ჭია არ გამოყენებს. გურამმა ცოტა კი იეჭვიანა მაგრამ მაინც დასთანხმდა ქვას. კურდღლების გამრავლებიდან მაინც არაფერი გამოდიოდა და ქვასთან მეგობრობაც არ ჩაშლილიყო. ქვამ ასევე სთხოვა გურამს გამოსვლის წინ ბევრი წყალი დაელია.

შუაღამისას გურამი ჩუმად გაიპარა სახლიდან. ისე რომ ნამისჭიას არ გაეგო. რომანტიულ ვარსკვლავებიანი ღამე იყო. ქვასთან მოფსმა მოუნდა. მოფსმის დროს ცაში აიხედა და რძიანი გზის გალაქტიკის სპირალის ხაზი დაინახა რომელიც მთელ ცას გასდევდა ზოლად და ჰორიზონტზე უერთდებოდა უდაბნოს. გურამი დაფიქრდა გამოყლევდა და მოკვდა.

05 November 2012

შუ

მისვლა 1. ზალაში ზის სპალნა. სპალნაში ზის ლოჯი. ლოჯში ზის ვანა. ვანაში ზის ტუალეტი. ტუალეტი ზის. უნიტაზი.

მისვლა 2 განა 4.

მისვლა 3 რჩევა. აიღე მახვილი და დააგე იატაკზე ლამინატივით.

გასტეხს ქვასაცა მაგარსა დუნდული იმ გოგოსი.

რა კარგი ამინდია რა კარგი და მშვენიერი რა კარგი და მშვენიერი განა არის ნემიროFი ?

ჩავჯექი ტაქსში ტაქსი დაადგა შორ გზას ოთხი ბორბალი ბორგავს მე ვარ მეფე ორმოცდაათი კილოგრამ. 

ამოიყვანე მზე და ჩაიყვანე სწრაფსწრაფად რომ ხალხს ელვა ეგონოს დაუძახე დევს რომ დაუძახოს გველეშაპს რომ დაუძახოს ჭიანჭველას რომ დაუძახოს ვერავის.

.

04 November 2012

მარიამობა

ეკლესიის ეზოში სიცივემ გამაღვიძა. თბილად ჩავიცვი და გამოვძვერი ნამიანი კარვიდან. მოსაფიქრებელი მქონდა როგორ ჩამეტარებინა დილის პროცედურები. მაგალითად როგორიც არის კბილების გამოხეხვა. სამი დღე არ მქონდა გამოხეხილი რის გამოც განსაკუთრებული შმორის გემო და სუნი მედგა პირში. გალავნს თვალი მოვავლე. მზე ჯერ არ ჩანდა. მაგრამ მაინც დილა იყო. დილის ტუალეტზე ფიქრი დამეზარა ამიტომაც სიგარეტს მოვუკიდე. უცნაურია არავის ახსენდება ეკლესია განსაკუთრებით საეკლესიო დღესასწაულებში. უკვე დაახლოებით მეექვსეჯერ დასახლებულ პუნქტში თუ მიღამდება ეკლესიას ვპოულობ და მანდ ვიძინებ. ჯერ არცერთი შემთხვევა არ ყოფილა ვინმე სიმშვიდე დაერღვიოს. ეზოს ახლოსაც არავინ არ მოდის. გუშინ შუაღამით მთვრალები პირდაპირ გზაზე ეყარნენ. ფანრის გარეშე მივდიოდი ყურადღება რომ არ მიმექცია და რამდენიმეჯერ წამოვკარი რამდენიმეს ფეხი. ერთადერთმა მანქანამ ჩამოიარა. მთელ სოფელში უკანასკნელი ფხიზელი კაცის დანახვამ ძალიან გამახარა. ხელი დავუქნიე. მძღოლმა გააჩერა კარები გააღო და გადმოვარდა. ჩემი ლაპარაკი არ ესმოდა და გზა გვაგრძელე. მთელი სოფელი გინების სევდიან ხმებში იყო გახვეული. პირველივე გალავნიანი ეკლესია სადაც დავინახე შევედი და კარავი გავშალე.

ხოლო როდესაც ნიკოტინი კუჭამდე მივიდა მივხვდი რომ აზრი აღარ ქონდა წინააღმდეგობის გაწევას სწორნაწლავთან. საზრიან მღვდლებს წინ დაეხედათ და ეზოში მომუშავე მუშებისთვის ტუალეტის აშენებაც დაევალებინათ. ნახვრეტის თავზე მოვთავსდი და მადლიერების გრძნობით გავიმსჭვალე. კუჭში გასვლის დროს ბევრ საინტერესო თემაზე ვიმსჯელე. მაგალითად დროის ნებისმიერ მოცემულ შუალედში ყველა ადამიანი ატარებს მუცლით განავალს. მღვდელის ნაწლავებიც სავსეა მაშინაც კი როცა საკურთხეველში იმყოფება. კარგი იქნებოდა საკურთხეველში შესვლის წინ ნაწლავებს ირეცხავდნენ. პირველად გული დამწყდა იმაზე რომ ფიქრისთვის ასე პროდუქტიული დრო ისედაც ცხადი ფაქტების კონსტანტირებაზე დავკარგე როდესაც შემეძლო უფრო მნიშვნელოვანი საკითხები გადამეწყვიტა ხოლო მეორედ იმაზე რომ მღვდლებს ხელების დასაბან სისტემაზე არ ეზრუნათ. ჯერ ნამიან ბალახს ვუსვი ხელები და უფრო გულმოდგინებით ფრჩხილები მერრე მთელი ბოთლი სასმელი წყალი დავხარჯე. რის მიუხედავად მომდევნო ღერი სიგარეტი თითქმის ხელშეუხებლად ჩავიდე პირში.

ასეთი კანონზომიერება არსებობს ბუნებაში. დილით ადრე მხოლოდ საქმიანი ადამიანები დადიან გზებზე. ღამით შეიძლება სასიკვდილოდ გაგიმეტონ მაგრამ მზის გამოჩენამდე თუ ადამიანი გარეთ გამოდის გაუვნებელყოფილი და უწყინარია. ოღონდ ეს ისეთი დილა ჩანდა მშრომელი ადამიანებიც ვერ წევდნენ თავს. ძალიან დამწყდა გული ვინმე გოგონასთან ერთად რომ არ გამეღვიძა კარავში. მარტოობიდან ფიქიკურ შეშლილობამდე თითქმის არ არის საზღვარი. ზოგიერთ ადამიანს არ შეუძლია უზრუნველყოს თავის არა მარტოობა ყოველთვის.

მაგ სოფელს გავცდი განსაკუთრებით მსმელი ხალხი სადაც ცხოვრობდა. კიდევ რამდენიმე სოფელი გავიარე მშიერი ძაღლების მეტი არაფერი შემხვედრია გზაში. ძალიან მომშივდა. იმიტომ კიარ დილით საჭმელი რომ არ მქონდა ნაჭამი. უბრალოდ ორი დღე ვერაფერი ვჭამე. ყველა მთვრალი იყო ვერავისთან ვერ მივედი თხოვნით.

შემდეგ გენიალური არგუმენტი მომივიდა. დილით ჩვეულებრივი ადამიანებიც ნაკლებად აგრესიულები უნდა ყოფილიყვნენ. უფრო მოგვიანებით ეგეც სულერთი გახდა. ისიც კი ვიგრძენი როგორ შევიდოდი ვინმეს სახლში. დამუკიდებლად მოვძებნიდი პურის ქვაბს. შევჭამდი პატრონის თვალწინ რამდენიმე ნაჭერს. მოვთხოვდი წყალს. ვეტყოდი გამარჯობას და თუ რამე კრიტიკულ კითხვას არ დამისვამდა დავემშვიდობებოდი.

აქედან თხუთმეტ წუთში სახლის ეზოში ვიყავი. არც ძაღლი ყავდათ არც მამალი. მასპინძელოს დაძახება არ მინდოდა. დილამშვიდობისას და გამარჯობას ვყვიროდი. კაციშვილმა არ გაიღვიძა. არადა ეზოში ნედლი საზამთროს ქერქები ეყარა.

მომდევნო ეზოში დიდი დაბმული ძაღლი დამხვდა. კარგი ყეფა ამიტეხა. სახლის კუთხიდან მოხუცი ქალი მოდიოდა. ზედაც არ შემომხედა ისე გააგრძელა გზა საქათმისკენ. ჩაყარა შიგნით სავარაუდოდ სიმინდი. ერთი პირობა ვიფიქრე ყრუ ხომ არ მახლავდა. მარრა რომ მოტრიალდა ძაღლს დაუყვირა გაჩუმდიო. ძაღლიც გაჩუმდა. ძაღლს რაღაც ღირსეული სახელი ერქვა. ვერ დავიმახსოვრე. მოხუც ქალს ასე მივმართე:

გამარჯობა დიდი ბოდიში რომ გაწუხებთ დილით ადრე ერთი ნაჭერი პური ხომ არ გექნებათ ?

ამ ქალმა მიიდო ხელი ლოყაზე და მკითხა რომელი ვიყავი. ვუთხარი რომ აქაური არ ვარ. თან ოდნავ გვერდულად დავდექი დიდი ზურგჩანთა რომ დაენახა. ორი დღეა გზაში ვარ მეთქი და პურის ფული სულ გამომელია.

მოვიდა ახლოს. ნელა დადიოდა ძალიან. წელში მოხრილი. შემომხედა. გულუბრყვილოდ გაღიმების მეტი რა ვიცოდი. იმედი დავიტოვე ასე ახლოს მაინც ხედავდა.

მაინც ვერ გიცანი. თქვა ბოლოს.

სადღაც პირველი სართულის ბნელ ნესტიან ოთახში შემიპატიჟა. მითხრა არაყი აღარ მაქვს ღვინო დამიტოვეს ბიჭებმა შარშან და მაგას გამოგიტანო. წავიდა. ათი წუთი არ გამოჩენილა. ძალიან მოუვლელი ოთახი იყო. ძველი წითელი ფიცრებით იატაკზე. ყავისფერი ავეჯით. ცარიელი ცემენტის კედლებით. რაღაც პატარა საანგარიშოიანი და საათიანი დაფა ეკიდა. საათი გაჩერებული იყო. დაფაზე ეწერა "ივანე გარდაიცვალა 17 დეკემბერს" და წელი.

მომიტანა სპრაიტის პოლიეთილენის ბოთლით სტაფილოსფერი ღვინო. სამი ნაჭერი პური. ნახევარი ყველის გუნდა. რამდენიმე დღის წინ შემწვარი ცივი კარტოფილი. გამომიღო გაბზარული თეფში რომელსაც ისევე ესაჭიროებოდა გარეცხვა როგორც გვერდებ ამოტეხილ უკვე გაშავებულ თლილ ბროლის ჭიქას.

ასე ხუთი წელი იქნება ყლეზე მკიდია სადღეგრძელოებიც და სუფრა. ქუჩაში ვსვამ არაყს და სახინკლეში ვჭამ ხინკალს ლუდის მიყოლებით. მარრა რეავ მაინც მასპინძელი იყო და ვიდრე დავლევდი ივანეს ხსოვნა იყოს თქო. გაგიმარჯოს შვილოო მითხრა ქალმა.

ვკითხე შვილები თუ ჰყავდა. კი მყავსო უნდა ჩამოსულიყვნენ გუშინ და არ ჩანანო.

მეორე ჭიქაზე ვუთხარი დიდხანს ეცოცხლა.

მიპასუხა ჩემი ხნის მოიყარეო.

შენ ჭამე და მე ეხლავე მოვალო. კიდევ ერთი ჭიქა დავლიე უსადღეგრძელოდ. მაინც ცუდ ხასიეთზე ვიყავი. ცუდი გაკეთებული შაქრიანი ღვინო იყო. დაბრუნდა კალათით. დიდი მადლობა მეთქი. შენთან ერთი თხოვნა მაქვსო. სასაფლაომდე გამომყევიო. მარტო აღარ შემიძლია სიარულიო.

ვიფიქრე ჯანდაბას გავყვები. ერთი საათი მაინც ვიარეთ სასაფლაომდე. კიდევ ერთი საათი საფლავს ვერ მივაგენით. თან ეს ზურგჩანთაც წამოვათრიე. შემეშინდა ვინმე არ შესულიყო ამ ქალის სახლში. მერრე აღვაწერინე საფლავი. დავსვი ვიღაცის საფლავის სკამზე. ყველა საეჭვო საფლავს სურათი გადავუღე და ვკითხე რომელი იყო. მაგ პატარა ეკრანში რა დავინახო სათვალე არ წამომიღიაო. ვიღაც კაცმა გამოიარა გამარჯობა უთხრა და მოიკითხა. როცა წავიდა ქალმა თქვა საიდანაც მოვიდა მაქეთ წავიდეთო. სადღაც გადავუხვიეთ. ოთხი დამპალი ჯოხი ერჭო საფლავის კუთხეებში. მავთულით გადაბმული. მარტო მანდ არ ჩანდა საჭმელები დაყრილი. შემრცხვა მაგრამ მაინც ვკითხე ეს ხომ არ არის. არც წარწერა ქონდა არც ჯვარი. კიდევ კარგი ეგ აღმოჩნდა. დაიწყო ბალახების დაგლეჯვა. მეც მივეხმარე. კალათიდან ამოალაგა რაღაცეები. მე ღვინო მომცა ისევ და დალიეო. დავლიე. დავჯექი მოშორებით. ვიჯექი ასე დიდხანს. ის ქალი იდგა საფლავზე. ხმა არ ამომიღია. არც რამეზე მიფიქრია. ოთხი ღერი მოვწიე. ბოლოს წამოვედით.

რაღაც მურაბები გამომიტანა. წაიღეო. მადლობა გადავუხადე და წამოვედი. გამოვცდი სახლს მაგრამ მივტრიალდი უკანი ისევ. ეზოში იჯდა სკამზე და ძაღლს უყურებდა. რამე ხომარ დაგრჩაო. ახლოს რომ მივედი ცუდი სუნი ასდიოდა და ჩახუტება გადავიფიქრე. გზაზე თბილისის მარშრუტკა შემხვდა. გვერდზე ახალგაზრდა გოგონა მომიჯდა. ძალიან ლამაზი იყო. მთელი გზა ვფიქრობდი რომ მისი სახის უკანაც თავისქალა იმალებოდა ისეთი როგორებიც საფლავებშია. ჩამოსვლის დროს მძღოლს ვუთხარი ბოდიში ფული არ მაქვს თქო. მძღოლს არაფერი უთქვია.

11 February 2012

გასტრონომი

თოვლიანი დღე იყო. ძალიან გვშიოდა. ჩადგმულ ჯიხურში კარგი ხორცები იცოდნენ. რომ ვუახლოვდებოდით მეგობარი ცოტა შორი გზით წავიდა. კუჭი მეწვოდა უკვედა ვუთხარი ბარემ ბათუმიდან მოვუაროთ თქო. ბათუმინდან არა მაგრამ დიდუბეში მივხვდით რომ ბავშვურად ვიქცეოდით და უკან დავბრუნდით. ჯიხური დაკეტილი დაგვხვდა. ხელები ჩამოყრილი გვქონდა უკვე. გზასაც გამდგრები ვიყავით მაგრამ ერთი ბიჭი დავინახეთ აფთიაქთან გემრიელად ილუკმებოდა დიდ თეთრ ბლინებს და ლიმონათსაც აყოლებდა ერთჯერადი ჭიქით. სხვარა გზა იყო შევედით ჩვენცდა ჩიზბურგერიდა გაზიანი სასმელი ვითხოვე. ჩემმა მეგობარმაც იგივე ოღონდ ატმის წვენით. ორმაგი მომიტანეს ასპირინის დიდი ფილებით შუაში ომეპრაზოლით და ანალგინით შეკმაზული. ვერ გეტყვით რომ უგემური იყო. პიცასაც გეახლებოდით სიამოვნებით მაგრამ ფული აღარ გვრჩებოდა. თან ჩემს მეგობარს რაღაც სმექტას ატმის წვენი მოეწონა. სამჯერ გაახსნევინა ჭიქაში. მე საერთოდ მარტოსული ადამიანივარ. დამომეჩვენარომ ყველაფერთან ერთად დახლიდარმა გამიღიმა. ხალათის მკერდზე დამაგრებულ წარწერას რომ დავუწყე გარჩევა ერთხელაც აღარ შემოუხედავს.  მკერდი მკერდია ჰო ყველას გვაქვს ეტყობა მარცხენაზე რაღაც ჭირდადა შინაგანი ტკივილი გაახსენდა მაგასთან დაკავშირებით. ყოველშემთხვევაში წამოსვლისას ნოშპის სათითაო აბი დაგვირიგეს კბილის საჩიჩქნად. იმ საღამოს ჩემი მეგობარი დაბერდადა მოკვდა. მაინც კარგია ბოლოს ერთად რომ ვისადილეთ. ეგ ბოლო მეგობარი იყო. აი ასეთი კარგი მეგობარი მყავდა. თქვენ კიდევ არ იცოდით.

.

25 January 2012

ყოველ დილით

ყოველ დილით გარიჟრაჟზე ვიღვიძებ. მაშინვე ვიხდი საბანს. ვდგები და ვიღიმები. ვაკვირდები როგორ მშვიდად სძინავს ჩემს შვილს. ვკოცნი შუბლზე. მიშორებს. თავზე ვადებ ხელს და მშვიდდება. გრძნობს რომ მამა ვარ. ძილს აგრძელებს. მივდივარ ღუმელის ასანთებად. რადგან ოთახები უნდა გათბეს. როცა გაიღვიძებს არ შესცივდება. სითბოს დადგომამდე პირს ვიბან. იღლიებში დეოდორანტს ვისვამ. ტუალეტში შევდივარ და გამოვდივარ. ჩაიდანს ვადგამ და ძილიც მერევა. ხელს ვუწევ მაღლა. როცა ვუშვებ ლოგინზე უვარდება. ყურში ვუჩურჩულებ ანდაზას ადრე ამდგარ ცხოველებსა თუ ადამაინებზე. ცოტა ხანში უკვე ეღიმება. მაგრამ თვალების გახელა ისევ ეზარება. ვუყვები რამხელა თოვლი არის მოსული გარეთ. ნაძვის ხეები კი სულ გათეთრებულან. თვალებს ახელს.

ყოველ დილით. ვიღვიძებ ალიონზე. ჩემს ცოლს საბანს ვუსწორებ. თმებს ვუწევ. კისერში ვკოცნი. ხელს ვუყოფ ტრუსიკში. მიშორებს. მივდივარ სარკესთან. ვიღიმები. ვიხეხავ კბილებს. ვისვამ დეოდორანტს. შევდივარ ტუალეტში და გამოვიდვარ. ვანთებ ღუმელს რომ ოთახში სითბო იდგეს. ვსვამ ჩაის. ვატან კარაქიან პურს ვაშლის ჯემით. ვუწევ ხელს მაღლა და ვუშვებ. უვარდება ლოგინზე. ყურში ვუჩურჩულებ ამერიკის პრეზიდენტების სახელებს. ეღიმება მაგრამ არ იღვიძებს. ვუყვები რომ გარეთ მშვენიერი ამინდია. თოვლი ჯერ არ დევს. თვალებს ახელს.

ყოველ დილით. იღვიძებენ ძაღლები. ბეღურები. მამლები. დასხვა გარეული ან შინაური ცხოველები თუ ფრინველები. ცივა და გაღვიძება არ მინდა. ღუმელი კედლის კუთხეში დგას. დეოდორანტი პიანინოს თავზე. კბილის ჯაგრისი აბაზანის თაროზე. უნიტაზი ტუალეტში. საქმე კი არაფერი მაქვს. ამოდის მზე. ჯერ ფეხებზე მცხება. ვმალავ საბნის ქვეშ. შემდეგ ზურგზე საბნის გავლით. ბოლოს სახეზე მანათებს. თვალებს ვახელ.

გაუმარჯოს ერთიან დამოუკდებელ საქართველოს.

.

11 January 2012

მარი როგორც მარი


კრაკოვი. 4 დეკემბერი. პირველად გავიღვიძე. ძალიან მრცხვენია ოღონდ არ ვიცი რატომ. საშვილოსნოს უკანა კედელი მტკივა. სხვამხრივ ტანზე სილურჯეები არ აღმენიშნება. მოსწავლეებს ალბათ თვალებში პირდაპირ უნდა ვუყურო.

კრაკოვი. 5 დეკემბერი. პრინციპში ერთმხრივ კარგია ჯერ არ ვბერდები. მთავარია დირექტორი ან დაცვა არ ყოფილიყო. საერთოდ რატომ ვნანობ. მარრა მახსოვდეს მაინც. დღეიდან ისევ აღარ ვსვამ. მთელი დღე ავტობუსით დავდივარ. ტელეფონს მოგვიანებით ჩავრთავ. ნეტავ გამოტოვებული ზარების სერვისი ავტომატურად არ იყოს გააქტიურებული. მსიამოვნებს გზების ყურება ფანჯრიდან როგორც ადრე. მაგრამ ეს მელანქოლია არ მსიამოვნებს. სამწუხაროა რომ ჩემგან არაფერი გამოვიდა. მასწავლებელი ხდება ის ვისგანაც არაფერი გამოდის. მუსიკის მასწავლებელი რაჩემიყლეა.

7 დეკემბერი. კრაკოვი. რაკარგი მოვიფიქრე რომ აიფონში დღიურს ვწერ. როგორც კი ჩავრთე მოსწავლეებმა დამირეკეს. ხუთმა ერთად. ღმერთოჩემო. რაღაც წვეულებაა. Respawn party. მივდივარ აბა რაყლე ვაკეოთო მარტომ.

7 დეკემბერი. კრაკოვი. What the fuck ? გავიხედოთდა ვაჟბატონი დგას ავტობუსში. ათი წელია არ მინახავს. ან კრაკოვში საიდან მოხვდა. ჩახუტება ხომ არ იცის. ხელები მაღლა ქონდა აწეული მერომ ჩავეხუტე. არადა ხომ ვიცი როგორ უნდა მაგასაც. ძალით ჩამოვაწევინე ხელები წელზე. თხუთმეტი წუთი ასე ვიმგზავრეთ. ხმა არ ამოუღია მეკიდევ ტირილი მინდოდა. კიდევ კარგი ტელეფონი ჩავრთე და წვეულებაზე მივდიოდი. მერრე ცოტა გავმხნევდი. რადროს ტირილი იყო. ეგ ხელი ტრაკზე დავადებინე. ისევ მე თორემ ეგხო რამის მომფიქრებელი არ არის. წავიყვანე ჩემთან. რამის არ წამომყვა. ვუთხარი აბაეხლა დროზეთქო. გზაში პოზას ვიფიქრებდი. რამე განსაკუთრებული მინდოდა. თან ვულგარულიც რომ არ ყოფილიყო. თან ეგ ახლა ალბათ ალუბლის გემოს გრძნობდა პირში რომგეკითხა და გული ქონდა აჩქარებული. ვკითხე მეგობრები გყავს აქთქოდა კი ღვიძლიო. ო და ისეთი მოვიფიქრე ცრემლი მომადგა. ოთახში რომ შევედით სკამზე დავსვი. მუხლებზე გადავაჯექი. არადა გადავაჯექი რა ცუდად ჟღერს მე სხვანაირად გავაკეთე ეგ. სახე დავუჭირე და ვტიროდი. რამდენი ხანი ველოდებოდი ამას. ვიცოდი რომ როდესღაც ასეც მოხდებოდა. ოთახში თბილოდა მაგრამ გახდას კიარ აპირებდა მე რომ არ მექნა იჯდებოდა ეგრე ალბათ. მერრე კალთაში ჩავუჯექი  და ზურგით მივეყრდენი. რამის წელში გამწყვიტა ისე შემომხვია ხელები. ძალიან უჭირს ემოციების გამოხატვა. ისე რა კარგი კვნესა ვიცი. სამეფო პირდაპირ. მეამაყება რომ მახსენდება. კიდევ წელი გამიოფლიანდა.

8 დეკემბერი. კარგია რომ მინეტის გაკეთება არ მთხოვა. პრინციპში უარს არ ვეყტოდი ისე მიყვარდა იმ მომენტში. გეგონება სულის ნახევარი შევივსე დაკარგული ნაწილით. ძალიან მომენატრა ბავშვი და ქმარი. აეროპორტში მივდივარ რომ დავხვდე. ბავშვს კრაკოვს დავათვალიერებინებთ. თავს მშვიდად ვგრძნობ. ერთი კვირა ვიქნებით და უკან დავბრუნდებით. გავინაბები ოჯახურ იდილიაში. როგორ მიყვარს ეგ წინადადება.


.

26 November 2011

ვარლამი ყველგანმავალი

პირველი წინადადება. მეორე წინადადება. ღამით აცივდა. მეოთხე წინადადება. კორპუსებს შორის თოვლი მოვიდა. ნუ სხვაგანაც მოვიდა. ორი ბეღურაც არ ჩანდა. ალბათ სადაც დაიძინეს ფეხებით მიეყნინნენ. გაიფიქრა ვარლამმა. წინა დღით რომ სვამდა ადრე გაიღვიძა. მაშინ როცა თოვლი ლურჯი იყო ლამპიონებთან ახლოს და ყველგან.

ვარლამს ძირითადად არ გამოსდიოდა ადამიანის ძირითადი აქტივობები რის გამოც განსხვავებული ნიჭი განუვითარდა. ანუ ფიქრი გახდა ვარლამის მთავარი საქმიანობა. თითქმის ყველაფრის მოფიქრება შეეძლო. იმისაც თუ როგორ ქონოდა წარმატება დანარჩენ აქტივობებისას. მაგრამ ამეების მოფიქრებას ყოველთვის მომავლისთვის დებდა რადგანაც ეგ დიდ მობილიზებას მოითხოვდა. განსაკუთრებით სიამოვნებდა ფიქრისთვის გემრიელი საჭმელის და სასმელის მიტანება.

თავიდან ვერ აკეთებდა გემრიელ საჭმელს და საჭმელს საერთოდ. მაგრამ ერთხელ გადაწყვიტა რომ საჭმლის შექმნაზე ფიქრში დახარჯული დრო უკვე შეიძლებოდა ტყუილად დახარჯულად არ ჩაეთვალა. იყიდა მასალა. ტაფა და სხვადსხვა ხელსაწყოები. ერთი კვირის განმავლობაში დღეში დაახლოებით სამ საათს ფიქრობდა. დაადგინა სხვადასხვა ნახევარფაბრიკატებს და ნედლეულს შორის შესაძლო კავშირების და კომბინაციების სავარაუდო შედეგები და მათი ტაფასთან შესაძლო კავშირისას მოსალოდნელი გემოს კანონზომიერების თავისებურებები. მოგვიანებით აღმოაჩინა შემდეგი ფაქტები:

1. მარილი არის აუცილებელი.
2. არსებობენ საჭმელები რომლებშიც ბოსტნეულის გემო დომინირებს და ასეთს დაარქვა ბოსტნეულის ტიპის.
3. არსებობენ ხორცის ტიპის საჭმელები. მაგრამ კვერცხიც ხორცის ტიპი საჭმელია. როდესაც მაგალითად შემწვარი კვერცხი კუჭში ჩადის აღძრული შეგრძნება ძალიან გავს ხორცის ჭამის დროს აღძრულ შეგრძნებას.
4. მთავარია ტაფა გააცხელო და მერრე დადო ზედ საჭმლის მასალა. სხვა შემთხვევაში მიიწვავს.
5. ტომატს შეუძლია დანარჩენი ინკრედიენტების გემოების გადაფარვა. ასევე ხახვს.
6. იმისთვის რომ საჭმელი გემრიელი გამოვიდეს წინასწარ უნდა წარმოიდგინო საჭმელის გემო და ყოველი ახალი ინკრედიენტი ტაფაში საჭმლის საბოლოო გემოსკენ გადადგმული ნაბიჯი უნდა იყოს.
7. იმპროვიზირების შემთხვევაში ყველაზე მნიშვნელოვანია ერთმანეთში ურთიერთგამომრიცხავი კომპონენტები არ შეურიო.

ზუსტად ვერ გადაეწყვიტა კუჭის წყლული ჰქონდა თუ უბრალოდ კარგად გამოსდიოდა კულინარიაზე ფიქრი. მაგრამ ყოველთვის თვითონ არ იმზადებმდა. თვლიდა რომ საჭმლის ჭამით მიღებული სიამოვნება ვერ აბალანსებდა მომზადებაზე ფიქრში დახარჯულ დროს.

როდესაც სვამდა თავს თავიდან გაცილებით კარგად გძნობდა. ხოლო თუ მარტო სვამდა და მთვრალი ვერაფერს კარგს ვერ მოიფიქრებდა განწყობა უფუჭდებოდა. ერთი პირობა ყველა საკითხთან დაკავშირებით თავის შეხედულებებს აგროვებდა. ბევრი ფიქრისგან თუ სმისგან დროთა განმავლობაში მოვლენების ზედმეტად სენტიმენტალურად აღქმაში გამოიჭირა თავი. მაგალითად ჯერ კიდევ თუ ბნელოდა და თოვლიან კორპუსებიან ტროტოარებს ხედავდა თან ლამპიონებით განათებულს უცნაურ ხასიეთზე დგებოდა. დავუშვათ ზაფხულში შეიძლებოდა მონატრებოდა ეგ შეგრძნება და დისკომფორტი ეგრძნო.

გოგონებს მოსწონდათ ვარლამი როდესაც საინტერესოდ იქცეოდა. მაგრამ ვარლამს არ შეეძლო ყოველთვის საინტერესო ყოფილიყო ან კარგი ხასიეთი შეენარჩუნებინა დიდხანს. სამაგიეროდ თვლიდა რომ არსებობდნენ ისეთი გოგონები რომლებსაც ყველანაირი ვარლამი მოეწონებოდათ. ასეთი ვინმეების მოძებნა კი დიდ დროს და თავის დახვეწას ითხოვდა. უფრო ადვილად ეჩვენებოდა გოგონებს მოეძებნათ ვარლამი ვიდრე პირიქით. ამისათვის სულ ფიქრობდა რამე დიდის გაკეთებაზე.

კარგი არაფერი გაახსენდა. ჩაის დალევის შემდეგ პოეზია იგრძნო. დაწერა ლექსი "ჩაის ბოლოდან მეორე ყლუპი". ლექსი ასე იყო - ჩაის ბოლოდან მეორე ყლუპი კარგია. შევიდა უნიტაზთან. სამმაგი ნაკადით მოფსა. რის გამოც გაიფიქრა რომ კარგი დღე იქნებოდა. არც ისე ხშირად ხდება რომ ადამიანი ორმაგი ნაკადით ფსავდეს. მაგრამ ძალიან ცოტაა ისეთი შემთხვევა რომელიც სამმაგი ნაკადით მოფსმას გულისხმობს.

სიარულის შემდეგ ზოოპარკზე გადამავალ ხიდზე მოხვდა. ორი მურა დათვი. ორი ბენგალიური ლომი. ორი კუმაონის ვეფხვი დადიოდა თოვლიან სამ ვოლიერში. გამარჯობის თქმის მსგავსის თქმა მოუნდა. წინკმლავი განმკლავი ზემკლავი.

ახლა რაც შეეხება საქმეს. ყველაფერი მდგომარეობდა ჩანთაში. რომელიც მდგომარეობდა ქალაქში. რომელშიც მდგომარეობდა კორპუსი. რომელთანაც მდგომარეობდა ტანსაცმელი. რომელიც ემოსა ვარლამს. ანუ ჩანთა და ტანსაცმელი. რატომ ?

რისგან შედგებოდა ვარლამი. ქურთუკი შარვალი ჯემპრი ჯემპრი პერანგი ბათინკი წინდა საცვალი ხელთათმანი ფლიაგა სანთებელი სიგარეტი კევი ბრიტვა სარკე დეოდორანტი ფლეშკა მობილური. და ჩანთა ამ ყველაფრისთვის. კსტაწი ორი ქუდი ჰქონდა. შავი და სტაფილოსფერი. ჩანთა მოუხერხებელი იყო ღამის ლაშქრობებისთვის. ჩანთა იყო მხარზე გადასაკიდი. რა არის ღამის ლაშქრობა. ეს არის ესეთი რამე როცა სვამ და სადმე წასვლის ხასიეთზე მოდიხარ. შეიძლება იყოს ზღვაზე. შეიძლება იყოს ქალაქის მეორე ბოლოში ლიანდაგებიან მიტოვებულ ვაგონებთან. და ეგრე შემდეგ. მარტო არა რათქმაუნდა. არც ბიჭთან ერთად.

ვარლამი უნდა იყოს მობილური. დათვრეს იქ. გამოფხიზლდეს მანდ. ჩანთა ხელს უშლის. რა ქნას რა ქნას.

აი ზუსტად ამაშია აზრი. ბედად ისეთი ქურთუკი იყიდა ყველაფერი რომ ჯიბეებში ეტეოდა.

- ეს კარგია - თქვა ვარლამმა - ყველგანმავალი - გაიფიქრა ვარლამმა.

.


05 September 2011

ამერიკელი ჯარისკაცი

ათ აგვისტოს სუპერმარკეტში ამერიკელ ჯარისკაცს კანფეტი დაუვარდა შვიდმა ქალმა და კაცმა ერთდროულად მივაწოდეთ

.

27 July 2011

ვაზისუბანი

ვაზისუბანი მდებარეობს კალიფორნიიდან ოციათას კილომეტრში. ჯერ კიდევ ადამიანისგან აუთვისებელ ტერიტორიაზე ფლორა და ფაუნა შემონახულია პირველადი სახით. ხშირი გავრცელების მპოვე ბოტანიკური სახეობებიდან აქ მრავლად ვხვდებით ცხრა სართულიან ხრუშოვკებს, სხვადსხვა სახის გარაჟებს, ჯიხურებს და მომცრო მაღაზიებს. ამ უკანასკნელის საკვებად გამოსადეგ ნაყოფში გამოირჩევა გომი, ზეკარი, პირველი და ოცთეთრიანი სანთებელა, რითიც იკვებებიან ადგილობრივი ძუძუმწოვრები. მგალობლებიდან იშვიათად ვხვდებით windows xp-ის logoff.wav-ს რომელიც ბინადრობს კორპუსებს შორის და გამოდის სანადიროდ შუაღამის ოთხიდან - ექვს საათამდე. ასევე დუდუკს, რომლის შემჩნევაც შესაძლებელია შეუიარაღებელი ყურითაც ვარკეთილის მეტროდან. ბუნებრივი წყლებიდან სამკურნალო თვისებებით გამოირჩევა "გიოს წყარო" და "მეგობრები ნოდარს". შებინდებასთან ერთად ვაზისუბნის ფერდობები მკაცრ იერს იძენს. ბევრჯერადი დაკვირვებებით ღამის ვაზისუბანში დარღვეულია ნატურალური სელექციის მიმდინარეობა, აღნიშნული გარემობის ხაზგასმით შეგრძნება შესაძლებელია უკანასკნელი ვინდოუსის გამორთვის ხმის შემდეგ, რაც თავისი ნოტობრივი აგებულებით ცხოვრების უკუსვლას მოასწავლებს. მზის ამოსვლამდე მხოლოდ ძლიერები გადარჩებიან, რომლებსაც შემდგომ მეცნიერები გლდანში განათავსებენ კაცობრიობისთვის საჭირბოროტო კვლევითი სამუშაოების ჩასატარებლად.

15 July 2011

კრავთა ვარამი

იმ საღამოს იდგა დაუნდობელი განგსტერთა დღე.

მარშუტკის მძღოლი. პერსპექტიული ახალგაზრდა. ცხოვრებაში წაიკითხა მხოლოდ ტიტუს ლივიუსის - "ომი ჰანიბალთან" და "სამარშრუტო ტაქსის მძღოლი ნაბიჯ ნაბიჯ". რომელში ამოკითხულის გამოც იშოვნა ღრუბელი და ამოჭრა მასში ხუთი პარალელური ღარი. ინათხოვრა შავი ქუდი ინგლისური რეზინით. დალია ლიტრანახევარი კოკაკოლა და პატარა სპრაიტი. შეაკეთა სანდლები. ამოკერა ზოლიანი მაიკა. მოაძრო მაგიდას ფეხი და დაჭრა. დაიმახსოვრა წყვილწყვილად ერთი და ნახევარი. ორი და ერთნახევარი. ხუთიდა ოთხნახევარი. ათიდა ცხრანახევარი. გამოთქვა მძღოლობის მზაობა და გახდა მარშრუტკის მძღოლი. ყოველ ცისმარე დღეს ქუდს ხდიდა ღრუბელს ღარებში ხურდებს რომ ებზინათ. მკლავს ფანჯარაზე დადგუმლ მაგიდის ფეხს ანდობდა. დროდადრო ნელთბილ წყალს სვამდა. ჰანიბალთან ომს არასდროს იხსენებდა. ყოველივე ზემოთ თქმულს გაუმარჯოს.

მღვდელი. ნახარა ანაფორის ძალა (მძიმე) უშუქნიშნო გზებზე ზეზეურად გადასვლას მიეძალა. ქუჩაზე გადასვლისას მანქანებს სწერდა პირჯვარს. ისინი ჩერდებოდნენ ესკი გადადიოდა. საჭმლის დანაკლისებისას თაკილობას სათვალავში არჩააგდებდა და თავმდაბლობისგან პირდაპირ ჰოთდოგის ბუტიკს სწერდა პირჯვარს. საიდანაც დაყოვნებით კეჩუპ მაიონეზით შემკული ტკაცუნა სოსისიანი თბილი ფუნთუში გამოიწვდებოდა. მღვდელს მარშრუტკის მძღოლი შეიწირავდა ერთმანეთს რომ დამთხვეოდნენ უშუქნიშნო გზაზე რადგან მძღოლი ბრიყვი იყო მაგრამ ორივე მესამეს უყვარდა და არ ხდებოდა ასე.

შემდეგში მდიდარი. თავიდან ღარიბი ფანტაზია დამტკბარ დაკვირტულ გაუკუღმართებული. ცხოვრების უკუღმართობით შემთხვევით შემდეგში ნავთობთ გამგებელად შექმნილი კაცი დიდხანს ინახავდა უცნაურ აზრთა და საქმეთა გაუღვივებელ თესლებს შიგნეულის ბნელ კუთხეებში. ხოლო როცა ფულმა ჯოჯოხეთი გაანათა გაუხნსა გზა ყოველგვარ უკეთურობას. რომელიღაც რიგში ყველას ქედი მოახრევინა მის უნიჭო და ბოროტ სიტყვა და საქმეში გამოხატულ პოეზიის წინ წინ. რომელშიც ურევია ფრაზა რომ კარგი ქალი არ დაიდგავს უნაგირს და ის შეიძლება მოკვდეს. შემდეგში მდიდარი კაცის გასართობი გახლდათ ბუნებრივად განვითარებადი მართვადი ინტიმურ კონტაქტებზე გათვლილი სიტუაციების შექმნა. ჰქონდა რა ნაქირავები და გაწვრთნილი სპეციალური კადრები ამ საქმისთვის მისი პირველი საცდელი სიტუაცია გახდა ავტობუსის გატაცება. სადაც ტყეში ბოროტმოქმედები ავტომატების რიდით მგზავრ ქალებს აიძულებდნენ მგზავრ კაცებთან ჰქონოდათ კავშირი შემდეგი და შემდეგი პირობებით რის ვერ შეუსროლებლობის შემთხვევაშიც სიკვდილს უთვლიდნენ. ხოლო ამ მგზავრ კაცებიდან ერთერთი და მთავარი თავად შემდეგში მდიდარი კაცი იყო. ო და ეს არ იყო ბოლო. შემოსავლის წყაროდაც აქცია. ბილეთები მის თვალდადგმულ ტრანსპორტებში მილიონებად იყიდებოდა. მთავრობის წევრები ამაოდ ეძბდნენ ბოროტმოქმედებს და თავდავიწყებით კავდებოდნენ მის სერვისებით. შეეძლო მოვლენათაგანპირობება. შეეძლო სასურველი მგზავრი მიეყვანა და ჩაესვა სასურველ ტრანსპორტში. შეეძლო შუქნიშნების ფერებით ეთამაშა და კიდევ ბევრი რამე.

ყმაწვილი უფრო მძიმე წარსულით. მისი ჩაგვრა ადრეულ ბავშვობაში ჯერ კიდევ უწყინარმა მწერებმა დაიწყეს. შემდეგ ზოლიანებმა. შემდეგ ადამიანიებმა. ამასთანავე შეიძინა რეფლექსური თვისება რექციისა რის მეშვეობით ყოველთვის მზად ქონდა თავდაცვის მოძრაობა ყოველ თვალსაწიერის სავალალო ცვლილებაზე. იგი შეაწუხა სხვადასხვა დაავადებებმაც. ქრონიკულ ფორმით. რის გამოც გახდა ასოციალური და კონტაქტის გარეშე.

ვარამი. დღემ რა აილესა კბილები მოითავა შუადღე და საღამო დადგა დაუნდობელი განგსტერების. მათ მოიტაცეს მღვდელი და ყმაწვილი და მძღოლი მარშრუტკითურთ. ქალიშვილიც არ იჯდა მაგათ მეტი.

- მე ვმწყემსე ბეკეკები და მყავდა ათი. შემიჭამა მგელმა ერთი და გავბრაზდი ო გავბრაზდი. წავედიდა ვნახე მე ია და ვარდიდა ყაყაჩო მდინარე და ასე შემდეგ - თქვა მდიდარმა და ხელები დაიფერთხა.

ბიზნესმენებმა დაჩაგრეს მძღოლი და მღვდელი და როდესაც ჯერი მიდგა ყმაწვილზე მან ცხოვრებაში პირველად ყველა დახოცა იქვე მძოვარე ბატკანის ჩათვლით.

უაზრო არ იყო მისი გამოხედვა როდესაც გვამებს სტოვებდა

.

04 June 2011

გაზი

გამათბობლიდან თეთრ მილებამდე
ჟვანიას ქუჩიდან წითელ მილებში
ყაზტრანსგაზიდან ყაზახეთამდე
ყაზახეთიდან დიდ ქარხანაში
დიდი ქარხნიდან მიწის ფენებში
ნავთის ორთქლიდან მილიარდ წლებში
მე ვარ დინოზავრი

.

13 May 2011

პარალელოგრამი

პარალელოგრამი. პარალელოგრამის გვერდები ცხოვრობდნენ თბილად და ბედნიერად. AB-მ მოიყვანა ცოლად CD. BC გაყვა ქმრად DE-ს. შვეს კუთხეები A B C და D. ყველაფერი კარგად იქნებოდა რომ არა მათ ამოცანაში ჩამოსახლებული გადამკვეთი წრფე.

მარტორქა. ნამდვილი სახელი გიორგი. გიორგიმ კარგ ხასიეთზე გაიღვიძა მაგრამ მოგვიანებით სარკეში ჩაიხედა.

მეგობრობა. ყველმა მინდორში გაისეირნა. მოწყვიტა ყაყაჩო. დაინახა პური და შიგ დასახლდა. გაუდგნენ გზას. შემოხვდათ ღარიბი ხორცი. დააარსეს ჩიზბურგერი. იხარე ერო. მოკვდი მტერო.

გაზაფხულდა. ბაფტისტი თავისებური ქალბატონი ზღურბლს მიღმა შეჩერდა და ღრმად გაივსო ფილტვები. ყურთასმენა ჩიტებით იყო სავსე ხოლო ჰაერი დილის ქრისტეთი. მტრედმა კი ექსკრემენტი გამოყო.

დედმამიშვილი. გოგოთმოყვარე ყმაწვილმა აქაფქაფებულ დას გადახვია ხელი და ძუძუები ფერდზე მიიჭყლიტა.

პახმელია. ფანტასტიკურ ფილმებში კოსმოსური ხოლმადის დაჯდომის კადრის მუსიკალურ ფონში ვიოლინოს პარტია ასახავს ხომალდის მასშტაბურობით განპირობებულ მოულოდნელობის ფონზე აღძრულ უმწეობის შეგრძნებას. ხოლო დანარჩენი ინსტრუმენტები ხაზს უსვამენ ხომალდის ზომებს.

დასასრული. ისწავლე სწავლის ჯერ მწარე ჭამე გიორგიმ ამოცანა ამოხსნა ჩიზბურგერი პირში იახლა სარკეში ჩაიხედა ფანჯარაში გაიხედა უახლოეს მკერდზე იფიქრა გომი დალია და ფილმს უყურა.

.

02 January 2011

კუჭის ტკივილი

1 კუჭის ტკივლის პირველი დღე
    1.1 შესავალი
    1.2 მიზეზი
    1.3 თქვენ კუჭის ტკივილის პირველი ნიშნები გაქვთ
    1.4 მოქმედების ინსტრუქცია
    1.5 შედეგების შეჯამება
2 მეორე დღე
    2.1 პირველადი პროფილაქტიკა
    2.2 დიეტა
3 მკურნალობა
    3.1 მედიკამენტები

კუჭის ტკივლის პირველი დღე

დღე 1: როგორ უნდა მოვიქცეთ კუჭის ტკივილის დროს 

შესავალი

კუჭის ტკივლი ერთერთი ძლიერი ტკივილია საშუალოდ ჯანრმთელი ადამიანისთვის. გამოირჩევა იმით რომ ძირითად შემთხვევაში იკძალება ტკივილგამაყუჩებლის მიღება. კუჭის ტკივილი შესაძლებელია ათეული საათი გაგრძელდეს ხოლო მისი გავლა დამოკიდებულია იმაზე თუ რამდენად სწორად და ეფექტურად ვიმოქმედებთ.
სტატიით მხოლოდ იმ შემთხვევაში იხელმძღვანელეთ თუ თქვენ გრძნობთ რომ არ გაქვთ კუჭის და მისი მიმდებარე ნაწლავების კედლის გარღვევა და ამ დიაგნოზით სიკვდილი არ გიწერიათ.

მიზეზი

კუჭის კედლების გაღიზიანებას იწვევს სხვადასხვა საჭმლის სხვადსხვა ძნელად გადამუშავებადი ინკრედიენტები. კერძოდ ყველაზე ხშირად შეიძლება განვითარდეს თუ თქვენ ჭამეთ მაგალითად ბოლოკის შემცველი ქათმის სალათი მაიონეზში, ცივი ნიგვზიანი მხალი ან საცივი, ცივი ცხიმიანი მიმწვარი ფენოვანი ხაჭაპური ან რაიმე ინდივიდუალური გამაღიზიანებელი ინკრედიენტის შემცველი საკვები. ზოგადად კი პირველი სისხლის ჯგუფის მქონე ადამიანებს ბოსტნეულის მონელება უჭირით ხოლო მეორე ჯგუფის სისხლის მქონეს ხორცეულის.

თქვენ კუჭის ტკივილის პირველი ნიშნები გაქვთ

მაშ ასე თქვენ თქვენ რამდენიმე დღე ცუდად იკვებებოდით დღეს კი ჭამეთ ზედმეტად არასწორი საჭმელი. ოციოდე წუთის შემდეგ გრძნობთ ყრუ ტკივილს ნეკნების ბოლოს ნეკნების შუაში. თქვენი წინა გამოცდილება გკარნახობთ რომ ეს ყრუ ტკივილი რამდენიმე საათში გაიზრდება და დაუვიწყარ ღამეს გაგატარებინებთ. თქვენ გეზარებათ მოქმედება, შიში გეპარებათ, წვებით და ნორმალურად საბნის დაფრებაც არ გეხალისებათ. თქვენ უკვე უშვებთ პირველ არსებით შეცდომას ვინაიდან მოქმედების დროა, ყოველი დაკარგული წუთი ტკივილის თითო საათად გადაიქცევა მოგვიანებით.

მოქმედების ინსტრუქცია

რადგანაც დასაკარგი დრო არ გაქვთ შეუდექით მოქმედებას (თქვენ აღარაფერი გეზარებათ):
  1. სასწრაფოდ უთხარით მეზობელს ან ოჯახის წევრს მოგიტანოთ აფთიაქიდან ალმაგელი [ეს ზომაზე მეტად აუცილებელია, გაატანეთ 5 ლარი]
  2. დაადგით ჩაიდანი
  3. მოძებნეთ ყველაზე თბილი წინდა და ჩაიცვით
  4. შეუდექით სოდის ძებნას (თუ ვერ იპოვნით არ ინერვიულოთ)
  5. ამასობაში ჩაიდანი დუღილს იწყებს თქვენ კი ფიქრს იწყებთ იმის შესახებ თუ სად გაქვთ ყველაზე თბილი ადგილი სახლში
  6. ჩაყარეთ კოვზნახევარი სოდა ჩაის ჭიქაში დაასხით ცხელი წყალი და გადაანელეთ ნელთბილობამდე (მოურიეთ). არ იდარდოთ თუ სოდა ვერ იპვნეთ ვინაიდან თბილი წყალიც გამოგადგებათ.
  7. ჩაიცვით თბილი ჯემპრი და დადექით ყველაზე თბილ ადგილზე თქვენს სახლში (ადგილი ჭიქის მორევის დროს უნდა მოგეფიქრებინათ)
  8. შეუდექით სოდიანი წყლის ჭიქის ნელნელა სიამოვნებით სმას, არ იჩქაროთ რადგანაც თქვენ უკვე ბევრი დრო მოიგეთ და შეგიძლიათ რამდნიმე წუთი შეისვენოთ. გაითვალისწინეთ რომ პირველ ეტაპზე ჯდომა მტკივნეული და არა ეფექტურია ამიტომ იდექით ფეხზე !
  9. თქვენ უკვე ანგარიშგასაწევად გტკივათ კუჭი. ჭიქა კი ნახევრამდე გაქვთ გამოცილილი. ახლა მოიფიქრეთ სად შეიძლება თქვენს სახლში წრეზე სიარული კომფორტულად ისე რომ ფეხები თბილად დაგრჩეთ და არც არავინ შეაწუხოთ ვინაიდან ხშირად მოგიწევთ სიარული წრეზე.
  10. თქვენ უკვე გამოცალეთ ჭიქა სოდაინი წყალი. ტკივილი გაგიძლიერდათ ახლა წრეზე სიარულის დროა. წრეზე სიარულის დროს ტკივილი 30% ით შეგიმსუბუქდებათ. კარგი იქნება თუ ტელევიზორს ჩართავთ დაბალ ხმაზე თქვენთვის საინტერესო არხზე. ესეც დაგეხმარებათ ყურადღების გადატანაში და ტკივილის შემსუბუქებაში.
  11. მეზობელი ან ოჯახის წევრი ბრუნდება აფთიაქიდან სილმაგელით და ხურდით ხელში უთხარით მადლობა, მეზობელი გაისტუმრეთ სახლშივე რადგან მხოლოდ ხელს შეგიშლით, ხოლო ოჯახის წევრს სთხოვეთ საყვარელი საქმით დაკავდეს და თქვენი გარჯა შეუმჩნეველი დატოვოს.
  12. კიდევ იარეთ წრეზე და იფიქრეთ პიანინო ან პიანინოს სიმაღლის მაგიდა თუ გაქვთ ესეც დაგჭირდებათ.
  13. დგება გადამწყვეტი მომენტი თქვენ რეკავთ სასწრაფოში და ეუბნებით რომ კუჭი გტკივათ და გამოვიდნენ.
  14. თქვენ უნდა აირიოთ გული რადაც არ უნდა დაგიჯდეთ. ნამდვილი სამურაი გადაწყვეტილებას შვიდ ჩასუნთქვა ამოსუნთქვაში იღებს. შედიხართ ტუალეტში თითს იყოფთ პირში და არწყევთ. რის გამოც კუჭი უფრო გტკივდებათ. მოითმინეთ ვინაიდან დასაწყისის დასასრული ახლოვდება ამასთანავე ძლიერი ტკივილი ამ დროს ბუნებრივია ვინაიდან დაცარიელებული და გაღიზიანებული კედლები ერთმანეთს ედებიან ხოლო კუჭში დარჩენილი კუჭის წვენი მას წვავს.
  15. თქვენ გგონიათ რომ მეტი აღარ შეგიძლიათ ასევე გგონიათ რომ გული ბოლომდე აირიეთ. თქვენ ცდებით თქვენი კუჭი ადამიანის ორგანიზმში ყველაზე ძლიერი მჟავით არის სავსე და თქვენი კუჭის კედლებს ინელებს. ჩამოეყრდენით მაგიდას ან პიანინოს ვინაიდან ამ და სხვა თემებზე საფიქრელად ახლა ეს ყველაზე კარგი პოზაა. არ წამოწვეთ - ტკივილი გაგიძლიერდებათ, შესაფერის პოზას ვერ მონახავთ, ნერვები გიმტყუნებთ და სიტუაციაზე კონტროლს დაკარგავთ.
  16. მოდის სასწრაფო: ეკიპაჟის წევრები კითხვებს სვამენ, რომელიმე მათგანი წნევას გიზომავთ, ზურგზე გაწვენთ, მუცელს გისინჯავთ და გეკითხებათ აქ გტკივა ? ეხლა გტკივა ? აქ ? ო ესეიგი ეს ყოფილა - პროგასტროპია ჩაწერე. ჩუმად გადაულაპარაკებენ ერთამენთს - ****პა გავუკეთოთ და ნემს მოამზადებენ ეს არის ნოშპა, რომელიც თუ გაგიმართლათ ნახევარ საათში თქვენს დაჭიმულ მუცლის კუნთებს მოადუნებს რაც ტკივილის შემსუბუქებაში დაგეხმარებათ.
  17. თქვენ მხოლოდ ფსიქოლოგიურ შვებას გრძნობთ. სასწრაფოს თხუთმეტიოდე წუთი ესაუბრეთ სხვადასხვა თემებზე. დარწმუნდით რომ კარგი ადამიანები არიან უბრალოდ ამ სიტუაციაში მათ არ ძალუძთ თქვენი დახმარება. ასევე მწირ ინფორმაციას ფლობენ კუჭის ტკივილის შესახებ.
  18. სასწრაფო უკვე მეექვსეჯერ გეკითხებათ გრძნობთ თუ არა შვებას ? თქვენ გინდათ რომ ასიამოვნოთ. თქვენ თავსაც ატუყებთ და ეუბნებით - დიახ, თითქოს. სასწრაფოს ეკიპაჟი კმაყოფილი ჩანს. თქვენ კი დროა მათ დამეშვიდობოთ ვინაიდან დასკვნით ეტაპზე ისინი უკვე ზედმეტი ტვირთია.
  19. სასწრაფო წავიდა თქვენ ჩაიც შესთავაზეთ და თუ ახალი წელი იყო ნამცხვრები და კანფეტები გაატანეთ.
  20. გადაიღალეთ. დროა ტაშტი მოიმზადოთ ან დიდი თეთრი ემალის ჯამი ვინაიდან თეთრი ფერი თქვენ დაგამშვიდებთ როცა საქმე საქმეზე მიდგება. ზურგზე წამოწექით. თავი ოდნავ მაღლა გქონდეთ. სოფელში გატარებულ უდარდელ ბავშვობის წლებზე იფიქრეთ. მუცელზე რამე თბილი დაიფარეთ. ახლა ტკივილი ისე გაგიძლიერდებათ რომ ღმერთის თავიდან იწამებთ და შეპირდებით რომ ამაღამ თუ გადარჩებით მაქსიმუმ ეკლესიაში ივლით ან მინიმუმ კარგი ადამიანი გახდებით და თქვენს ცხოვრებას გადახედავთ.
  21. ხუთი წუთი თუ გაძელით კარგია. უკვე ისე გტკივათ კუჭი რომ ადგილზე ვეღარ ჩერდებით. ჯამი ან ტაშტი იატაკზე დადეთ თქვენც იატაკზე დაჯექით და უკანასკნელი ძალების მოკრებით შეეცადეთ კუჭში დარჩენილი მწვანე სითხის ამოღებას. ვიდრე ჯამის ძირი სულ არ გამწვანდება არ მოეშვათ ვინაიდან ახლა როგორ შემართებასაც გამოიჩენთ მასზეა დამოკიდებული ბოლოჯერ გიწევთ ამაღამ გულის არევა თუ არ, გიხაროდეთ ვინაიდან ეს კულმინაციაა და მოახლოებულია დასასრულის დასასრული.
  22. ამოიღეთ მწვანე სითხე ? კარგია დაისვენეთ რამდენიმე წუთი. სიმწრის ცრემლები მოიწმინდეთ.
  23. მოითხოვეთ ალმაგელი. კარგად შეანჯღრიეთ და სამი ყლუპი მოსვით. სამ ყლუპს არ გადააცილოთ წინააღმდეგ შემთხვევაში ალუმინად გადაიქცევით ან თირკმელებში კენჭები დაგიგროვდებათ. მოკლედ სამზე მეტი სახიფათოა.
  24. წამოწექით ზურგზე ტკივილი 5 წუთში გაგივლით. დატკბით თქვენი შრომის შედეგით, დაძაბული კუნთები მოუშვით, იუმორის გრძნობა აღიდგინეთ და ტკბილად ჩაიძინეთ.

შედეგების შეჯამება

დიახ თქვენ გამოიარეთ ჯოჯოხეთი. ფიქრობთ რომ ჯოჯოხეთშიც ალბათ კუჭი სტიკვათ. რის გაკეთება შეგეძლოთ უფრო კარგად ?
შეგეძლოთ მიგეღოთ სილმაგელი ან ალმაგელი პირველი გულის არევის შემდეგ. ანუ როდესაც საჭმელს სრულად ამოიღებდით. მას შეიძლება დანარჩენი ეტაპები აიცილებინა.

მეორე დღე

დღე 2: იღვიძებთ გვიან

პირველადი პროფილაქტიკა

ყიდულობთ ომეპრაზოლს ყოველ საღამოს ძილსიწინ დასალევად. დილთვე სვამთ 3 ყლუპ ალმაგელს. ბოლოჯერ სამ ყლუპს ამის შემდეგ ყოველი ჭამის წინ 2 ყლუპია საჭირო.

დიეტა

მისაღებია იოგურტი, ხაჭო, მოხარშული კარტოფილი, მოხარშული კვერცხი, ღია ერთ კოვზ შაქრიანი ჩაი და რაღაც ჰერკულესი.

მკურნალობა

დროა წახვიდეთ ექიმთან და ბარიუმის ფაფა ან ზონდი გადაყლაპოთ. ზონდები უკვე თხელი კაბელებით არის ასე რომ ნუ შეგეშინდებათ. თუ თავი არ გენანებათ იყიდეთ ომეპრაზოლი და ერთი კვირა ძილის წინ სვით. დალევამდე 2 საათის განამვლობაში საჭმელი არ უნდა გქონდეთ ნაჭამი. თუ ღვიძლი გაწუხებთ მაშინ მხოლოდ ექიმმა იცის რა უნდა ქნათ ასეთ დროს. ასეთ შემთხვევაში შეეშვით ყოველგვარ თვითმკურნალობას.

მედიკამენტები

ამ სფეროსთვის არსებობს სამი ტიპის წამლები:
  1. რომლებიც აღადგენენ კუჭის გარსს და რომლების მიღებაც ხდება ძილის წინ, კერძოდ ომეპრაზოლის რომელიმე სახეობა
  2. რომლებიც ჭამის წინ საკვებისგან იცავნე კუჭის გარსს და წევენ დაბლა მჟავიანობას, კერძოდ ალმაგელი ან სილმაგელი.
  3. რომლებიც ეხმარებიან კუჭს მძიმე საჭმელის მონელებაში, ძირითადად ხორციანის, კერძოდ მეზინფორტე.
საჭიროა სამივე ტიპის წამლების მოხმარება კუჭის რეაბილიტაციის პერიოდში.

[for google keyword research]

.

12 October 2010

სალომე

საკონდიტრო განყოფილების საშაქარლამოში მამალოები ამოწურულიყო. შაქრის უქონლობის გამო. შაქარი თაგვს შეეჭამა.

.

20 June 2010

ჯონათან თავნახევარი

- ჯონათან ?
- დიახ მამიდა.
- მოდი ჩაუჯექი ბებერ მამიდას კალთაში.

ჯონათანს სჯეროდა რომ მას ღმერთი ელაპარაკებოდა. უთხრა ჯონათანმა მასწავლებელს:

- მისის თეტჩტერსტოუნ მე ღმერთი მელაპარაკება.

მასწავლებელმა გაუღიმა და თავზე ხელი გადაუსვა.

- ეგ შენი შინაგანი ხმაა ჯონათან. ჩვენ ყველას გვეგონა ბავშვობაში რომ ღმერთი გველაპარაკებოდა.

მიუხედავად ამის ცრემლმომდგარი ჯონათანი დიდ სარკესთან იდგა და ხელში პატარა სარკე ეჭირა. პატარა სარკეში თავის უკანა მხარეს ხედავდა და კითხულობდა:

- რატომ ღმერთო ?

ყველაფერი მამიდის კალთაში დაიწყო. მამიდამ იმდღეს ჯონათანს საშინელი საიდუმლო გაანდო.

- ჯონათან შენ ყოველთვის კარგად უნდა გამოიყურებოდე. აი გულდასმით ივარცხნი თმის მხოლოდ იმ ნაწლის რომელსაც სარკეში ხედავ ხოლო რომელსაც ვერ ხედავ მხოლოდ ალაგალაგ გაქვს დავარცხნილი. ხომ გინდა რომ სადაც არ უნდა იყო და რასაც არ უნდა აკეთებდე დარწმუნებული იყო შენს თავში ?

ჯონათანსაც სწორედ ეს უნდოდა მაგრამ იმისათვის რომ ეს მოეხდინა ათასი შეუძლებელი რამის შეძლება უნდა შეეძლო. ამიტომაც მხოლოდ მოცხვად დაუქნია თავი მამიდას.

- ძვირფასო შენ ყოველთვის უნდა გრძნობდე შენს თავს ყველა მხრიდან და გახსოვდეს რომ არ გაქვს არცერთი მიზეზი შენი თავის რწმენის დასაკარგად. ამის შესაძლებად მე შენ გასწავლი ერთ ხრიკს. მომაწოდე ჩემი ჩანთა გეთაყვა.

მამიდამ გახსნა მასსავით დანაოჭებული შავი დერმატინის ჩანთა რომელიც არ იყო მაინც და მაინც დანაოჭებული.

- დღეიდან ეს სარკე შენი იქნება ჯონათან. სარკე დაგეხმარება შენითავის ყველამხრიდან დანახვაში.

და ასწავლა როგორ დაენახა პატარა სარკიდან დიდსარკეში არეკლილი გამოსახულება რომელიც ჯონათანის თავის უკანა მხარეს აჩვენებდა.

ჯონათანი შეკრთა და თავის ოთახში ჩაიკეტა. მას არასდროს ენახა თავისი თავი უკნიდან. მამიდა გაკვირვებული დარჩა. ჯონათანის დედას მოუბოდიშა რომ ჩაიზე ვერ დარჩებოდა და წავიდა.

მას შემდეგ როცა ჯონათანი სახლში თავს მარტო დაიგულებდა გადამალულ პატარა სარკეს იღებდა და თავის სახეს აკვირდებოდა მარცხნიდან მარჯვნიდან და უკნიდან.

პატარა სარკეში ყოველთვის ვიღაცის საშინელი გარეგნობის უცხო ნაკვთებს ხედავდა. მას არ უნდოდა დაეჯერებინა რომ ეს გრძელი ცხვირი მისი იყო. არც ის უნდოდა დაეჯერებინა რომ გვერდიდან ასეთი უმწეო შესახედავი იყო როცა რამეს აკვირდებოდა. მითუმეტეს არც ის რომ თავი მიბრტყელებული ქონდა და ყველაზე ძალიან იმის გაფიქრება ზარავდა რომ აქამდე როცა მხოლოდ წინიდან იცნობდა თავის სახეს და ასე თავდაჯერებით ელაპარაკებოდა თავის კლასელებს სინამდვილეში ეს უსუსური თავი ლაპარაკობდა მისთვის ასე შეუფერებელი სრულყოფილების გრძნობით.

ახლა ჯონათანისთვის ცხადი იყო რატომ არ ეკიდებოდა სათანადო სერიოზულობით არცერთი თანატოლი. მათ ხომ ყველას მრგვალი თავები ქონდათ და აბა საიდან უნდა მოსვლოდა ჯონათანს თავში აზრად რომ მისი თავიც ასეთი არ იქნებოდა.

ჯონათანმა თქვა. ადამიანი ადამიანის მიმართ პირველრიგში გარეგნობის მიხედვით განეწყობა დადებითად და იმ დღიდან მოყოლებული ბოლო კლასამდე უკანა მერხზე გაატარა ყველა სასწავლო წელი. მან ბევრი იფიქრა თავის დასამრგვალებელ საშუალებებზე მაგრამ მიხვდა რომ თავისქალა ხისტი ძვალი იყო. თვით მისმა ღმერთმაც კი ვერშეძლო ეკარნახა სწორი გამოსავალი რის გამოც ჯონათანი ყოველთვის წინ უდგებოდა ადამიანებს საუბრის დროს. იქაც მაინცდამაინც არ მოსდიოდა ისეთი სიტყვები თავში რომლებიც მისი გარეგნობის ადამიანს გადამეტებულ თავდაჯერებულობაში არ ჩამოერთმეოდა. ხოლო მის კლასელებს შეეძლოთ იგივე სიტყვების თამამად თქმა ამიტომაც მის კლასელ გოგონებს მისი კლასელი ბიჭები უფრო მოსწონდათ და საერთოდ არ ჯონათანი. ჯონათანი თავის კლასელ გოგონებზე ანძრევდა და შემდეგ თავს უფრო ცუდად გრძნობდა.

თავისუფალ დროს ჯონათანი ფილმებს უყურებდა ტელევიზორში. ყურადღებით აკვირდებოდა ცნობილი მსახიობების თავის ფორმებს სახის ნაკვთებს და ოცნებობდა. რა იქნებოდა ღმერთო სხეულის გამოცვლა რომ გაგეხადა შესაძლებელი. რა იქნებოდა რომ ახლა პიტერ ბრედ უფროსის სხეულში ჩასახლება შემძლებოდა. მაშინ ხომ ყველა გოგონას მოვეწონებოდი და თავიც ბურთივით მრგვალი მექნებოდა. მაგრამ ერთხელ ჯონათანს ტელევიზორი გაუფუჭდა. ვერასოდეს წარმოიდგენდა ღმერთი თუ ჩადგებოდა მას და მის მეგობარ ნივთს შორის რომელთანაც ყველაზე დიდ დროს ატარებდა და რომელიც მისი ოცნების თავებს უჩვენებდა. მაგრამ ზუსტად ასე მოხდა. ჯონათანი ნაწეყნი დარჩა. ღმერთი ისევ ძველებურად ელაპარაკებოდა თავის შინაგანი ხმით ამიტომაც ჯონათანი დაჯდა და იმ საღამოს საყვედურებით აავსო. ამას მეორე უცნაური გარემოებაც დაერთო ზედ იმავე საღამოს. ღმერთს არცერთხელ ამოუღია ხმა. ჯონათანმა გადაწყვიტა წინ აღდგომოდა ღმერთს და ღმერთის გაფუჭებული ტელევიზორი თვითონ გაეკეთებინა.

დიახ ღარიბები იყვნენ. ტელევიზორის ხელოსანი მათთვის დიდი ფუფუნება იყო. ჯონათანმა გადმოალაგა გარდაცვლილი მამის ბიბლიოთეკა და ცალკე გადადო ყველა წიგნი რომელიც რამით მაინც იყო კავშირში ელექტროობასთან რადიო გადამცემ მოწყობილობებთან ან თუნდაც ტელევიზორებთან. დაახლოებით ორი კვირის შემდეგ ტელევიზორი დაშალა. დაზიანებული ნაწილი აღმოაჩინა და შეარემონტა. ჯონათანის დედა გაკვირვებული დარჩა რადგან ასეთ სასწაულებს მხოლოდ მათი ქალაქის ორი ტელევიზორის ხელოსანი ახდენდა. ჯონათანის დედას ვერაფრით წარმოედგინა როგორ შეიძლებოდა შეგეკეთებინა გაფუჭებული ტელევიზორი თუ არ იყავი ქალაქის ტელევიზორის ორი ხელოსანიდან ერთერთი. ხოლო როცა ამ ორიდან ერთერთი ტელევიზორს აკეთებდა თვლიდა რომ იმის გამორკვევაზე ფიქრი თუ როგორ ახერხებდნენ ხელოსნები ტელევიზორის შეკეთებას ჩვეულებრივი ადამიანების შესაძლებლობებს აღემატებოდა. და აქ ჯონათანის დედა უსაზღვრო სიამაყით აივსო. თვალებიც კი აუცრემლიანდა როცა მიხვდა რომ მისი ერთადერთი შვილი რომელიც კარჩაკეტილ ცხოვრებას ეწეოდა და ყველას ხელი ჰქონდა მასზე ჩაქნეული არ ყოფილა ჩვეულებრივი ადამიანი. რითაც მისი კარჩაკეტილი ცხოვრებისკენ სწრაფვაც აიხსნებოდა.

ამას მოყვა ის რომ დედამ ყველა მეზობელს გააგებინა ეს ამბავი. რასაც თავისმხრივ ის რომ ერთი კვირის თავზე ჯონათანის ოთახი ტელევიზორებით აივსო. ჯონათანი იდგა და აკეთებდა ყველა ტელევიზორს განურჩევლად ზომის ფორმის და რქებისა.

და აი ერთხელ მან იპოვნა გამოსავალი. ტელევიზორმა მას უჩვენა მსახიობი რომელსაც ზუსტად მისნაირი თავი ჰქონდა. მაგრამ ეს კაცი ყოველთვის როცა ქუჩაში გადიოდა თავზე ქუდს იფარებდა და საერთოდ ვერავინ შეიტანდა ეჭვს მის თავნახევრობაში. გამოსავლის პოვნის დღიდან შლიაპა არ მოუშორებია თავიდან. უშნო ნაკვთების დასაფარად კი წვერი მოუშვა.

სწორედაც რომ სიმპატიურად გამოიყურებოდა შლიაპით წვერით შავი კოსტუმით და თეთრი პერანგის საყელოთი. მაგრამ ყოველთვის ახსოვდა საკმარისი იყო ქუდი მოეხადა და წვერი მოეპარსა ისევ ის თავნახევარი ჯონათანი იქნებოდა.

მის ბედნიერებას ისიც ემატებოდა რომ ზუსტად იცოდა ყველანაირი ტიპის ფლირტის ფრაზა რომელსაც ჯეიმს ბონდები თუ სხვა სიმპატიური მამაკაცები ხმარობდნენ მისი ოცნების ქალებთან ურთიერთობის დროს. ახლა ჯონათანი კარდაკარ დადიოდა და თითქმის უფასოდ არემონტებდა გაფუჭებულ ტელევიზორებს. მადლიერი ტელევიზორის პატრონები კი ხან მცირეოდენ ფულს უდებდნენ ჯიბეში ძალით ხანაც სურსათით ან ტკბილეულით სავსე კალათას ატანდნენ სახლში მისის ჯონათანის დედასთან. ჯონათანი მორცხვად იღიმებოდა და სახლისკენ მოუყვებოდა ნელი ნაბიჯით გზას. გზაში ფიქრობდა იმ ახალგაზრდა მისებზე რომლებიც ტელევიზორის გაკეთებისდროს ეკეკლუცებოდნენ. წონიდა ყველა ფრაზის ეფექტურობას რომლითაც ახალგაზრდა გოგონებს პასუხობდა ეშმაკურად. მაგრამ საქმე არცერთხელ გასცილებია სასიამოვნო ფლირტს ზოგჯერ მიუხედავად გოგონების ინიციატივისა.

აი ერთხელ ტელევიზორის რემონტის შემდეგ ლიზა ბლეიკმა დაიჟინა ოჯახურ სადილზე დაგვეწვიეო. კმაყოფილმა ლიზას დედამაც და მამამაც იმდენი ქნეს რომ ისედაც დამყოლ ჯონათანს სხვა გზა აღარ დაუტოვეს. როდესაც მისის ბლეიკმა სუფრა გააწყო კერძებით და თვითონაც მიუჯდა მაგიდას მისტერ ბლეიკი ფეხზე წამოდგა და თქვა სადილისთვის მადლობა მოვახსენოთ უფალსო. რათქმაუნდა ჯონათანიც წამოდგა და ლოცვისთვის შესაფერისი პოზა მიიღო მაგრამ აქ მისტერ ბლეიკმა შეახსენა:

- ჯონათან გეთაყვა სუფრასთან და მითუმეტეს ლოცვის დროს ჯენტლმენმა ქუდი უნდა მოიხადოს ამასთანავე ეს ოჯახის და უფლის უპატივცემულობაა.

ჯონათანმა ბოდიშიც ვერ მოიხადა. ხუთ წუთში თავის სახლში საწოლზე იწვა თავზე დიდი ბალიში ეფარა და მძიმედ სუნთქავდა.

მისტერ მაკკოი ჭკვიანი კაცი იყო მაგრამ გაიძვერაც ისევე თავისუფლად ეთქმოდა როგორც პროვინციელი. თავის შვილებს მაინც და მაინც ვერ ატყობდა სწავლის სურვილს ოღონდაც რადგან იმხანად ყველა ხვდებოდა რომ ქალაქი სულ სხვანაირი ადგილი იყო უფროსწორედ ეს იყო ადგილი სადაც ცივილიზებული ადამიანები ცხოვრობდნენ ამიტომაც თავმოყვარე ნორმალურ ადამიანს უნდა ეცადა ბედი და ამ ცივილიზებულ ადამიანებს შორის დაემკვიდრებინა თავი. თვითონაც გაუჭირდებოდა იმის გამორკვევა რატომ გაყიდა სახლი და შინაური ცხოველების ფერმა ქალაქში გასამგზავრებლად. თუმცაღა ამბობდა კიდეც შვილებს კარგი განათლება უნდა მივაღებინოო მაგრამ გულის სიღრმეში უცნაურ აზარტს გრძნობდა. სიამოვნებისგან აკანკალებდა ხოლმე როდესაც კვირის ბოლოს მსუბუქად შემთვრალი ჩაუფიქრდებოდა ქალაქის უცნაურ გამოწვევას. ამბობდნენ ქალაქში თუმოხვდები და თუ ფხასაც გამოიჩენ მთელი ქალაქი ფეხქვეშ შეგიძლია დაიგოო.

პირველი ერთი კვირა ხელებუკან გადაჯვარედინებულმა ფეხით იარა ქალაქის ყველა უბანში. აწონ დაწონა ქალაქის ყველა ქუჩა. შეეცადა ჩაღრმავებოდა ჭიანჭველებივით არეული ადამიანების ფუსფუსის საიდუმლოს. მეორე კვირის ბოლოს კი უკვე იცოდა ვინ სად მოდიოდა ვის რა სტკიოდა ვინ სად მუშაობდა ვინ კითხულობდა გაზეთებს ვინ სწავლობდა ვინ ლოთობდა ვის სწყუროდა ვის სციოდა ვის როდის შივდებოდა ვინ ვის რით მოტყუებაში იღებდა ფულს.

ბევრი იფიქრა თუ ცოტა იფიქრა მიხვდა რომ ცოტაღა აშორებდა ნამდვილ მისტერობამდე. ნამდვილი მისტერი ხომ ის არის ვისაც პატივს სცემენ იმის გამო რომ მას შეუძლია ის რაც არ შეუძლიათ არანამდვილ მისტერებს. ნამდვილ მისტერს შეუძლია არანამდვილი მისტერები მასზე დამოკიდებული გახადოს.

ამიტომაც მისტერ მაკკოიმ სოფელში შეგროვილი ფულით იქირავა თოჯინების დანგრეული ფაბრიკა. აქედან ერთი თვის თავზე ყოფილი ფაბრიკის ტერიტორიაზე შეკრებილ ადამიანებთან სიტყვით გამოვიდა.

ძალიან უცნაური ადამიანებით იყო ფაბრიკის მოედანი სავსე. იდგნენ ბევრნი და ყურადღებით უსმენდნენ თავიანთ ახალ მისტერს ორმოცდაათ სანტიმეტრიანი ჯუჯებიდან დაწყებული ორმეტრიანი სქელი ქალებით დამთავრებული. ვის აღარ ნახავდით აქ ცალთვალებს და მეორე თვალ ჩირქიანებს ცალხელებს ცალფეხებს ხელჯოხიან მოხუცებს. შეგეძლოთ გეფიქრათ რომ აქ პირი ჰქონდა დაღებული ჯოჯოხეთს და მიწიდან ახლად ამოსულებს ბოლო ინსტრუქციებს უტარებდა ჯოჯოხეთის გამცილებელი.

მისეტერ მაკკოიმ კი თქვა:

- მოქალაქეებო !

ერთი წლის შემდეგ კი დებატების დროს მერობის კანდიდატმა მისტერ ტომპსონმა თქვა:

- დიახ სწორედაც რომ ღვთაებრივი კომბინაციაა სამსახურში წასვლის წინ დეილი ტელეგრაფი ესპანური ყავა და მისტერ მაკკოის ფუნთუშა.

აი რა თქვა მისტერ მაკკოიმ:

- მოქალაქეებო თქვენ გეძლევათ შანსი შური იძიოთ...

ორი წლის შემდეგ კი ქალაქის ცენტრში გახსნილ საფუნთუშეში მისტერ მაკკოის ქალიშვილმა თქვა:

- მამა ტელევიზორი გაგვიფუჭდა.

- სად არის ტელევიზორი ? - იკითხა ჯონათანმა.

- აი აქ სამზარეულოში - გაუღიმა ელზამ.

ჯონათანი გადახსნილი ტელევიზორიდან ამოჩრილ ნაწილებს მიღმა თამამად უთვალთვალებდა ელზას და ისე რომ ელზას ეჭვიც ვერ აეღო. ასეთ ხერხს ხშირად მიმართავდა დაუკვე იმდენი გამოცდილება ქონდა დაგროვილი ამ საკთხში რომ ძალიან მარტივად შეეძლო განელაგებინა ოთახში ტელევიზორი თავის თავი და ტელევიზორის პატრონის ახალგაზრდა ქალიშვილი. თუ გოგონას მოკლე კაბა ეცვა ან რაიმე ნიშანით მაინც იყო საინტერესო ჯონათანისთვის მაშინ ტელევიზორს დიდხანს აკეთებდა. იყო ისეთი შემთხვევებიც როცა ტელევიზორის რემონტს რამდენიმე დღეზე ანაწილებდა. ხოლო თუ ვინმე მარტოხელა მოხუცს სჭირდებოდა მისი დახმარება ცდილობდა თავი აერიდებინა ან უარეს შემთხვევაში ნახევარ საათში ითავებდა საქმეს.

ელზა უცნაურად მხიარული გოგონა იყო მიუხედავად იმის რომ მასაც ეთქმოდა პროვინციელი ჯონათანმა პირველი ოცი წუთის შემდეგ გადაწყვიტა ტელევიზორის ყუთი არ აეწყო და ერთი კარგად დაკვირვებოდა გოგონას.

გარდა ამის ოთახში ხშირად გადიოდა ჯუჯა და ფუნთუშებით სავსე ლანგრები გაჰქონდა სამზარეულოდან დახლებისკენ. ჯონათანმა შეამჩნია როგორ ათვალიერებდა ჯუჯა ყოველი ოთახის გავლისას. თან მზერას ყოველთვის ჯონათანის შლიაპაზე აჩერებდა. ბოლოს კი ფუნთუშით სავსე თეფშით და ყავით მოადგა ჯონათანს.

- ხომ არ შეისვენებდით სერ ? - მოახსენა ზომაზე მეტად თავაზიანად.

ჯონათანმა თავაზიანად დაუქნია თავი. ჯუჯამ მაგიდაზე დაუტოვა ყავაც და ფუნთუშებიც და სამზარეულოს მიაშურა ისევ. ის ისიყო უნდა ჩაეკბიჩა პირველი ფუნთუშა რომ ლიზამ გადაიკისკისა.

- თუ შეიძლება არ შეჭამოთ. დღეს ჯუჯა ჯილდას მადლიერების დღე აქვს.

რათქმაუნდა ჯონათანი ვერაფერს მიხვდა.

- იცით თვეში ერთხელ ფუნთუშების ფაბრიკის ყველა თანამშრომელს შეუძლია მადილერების დღის უფლება გამოიყენოს. ასე ეძახიან ამას აქ. ასეთ დღეს ნებისმიერ მცხობელს აქვს უფლება ფუნთუშის ცომში ჩააფურთხოს ან მაგალითად ქათმის სკლინტი შეურიოს. ოღონდ ეს ყველაფერი ისე უნდა გააკეთოს რომ ფუნთუშას გემოზე არაფერი დაეტყოს. ჯილდას კეფაზე ჩირქიანი ძიძიობო აქვს მთელი თვის განმავლობაში იფხანს რომ უფრო გაუღიზიანდეს და თან წამოსულ ჩირქს ქილაში აგროვებს ხოლმე. ეჭვიც არ მეპარება რომ თქვენ ზუსტად ჯილდას ჩირქიანი ფუნთუშები გიდევთ თეფშზე.

ფუნთუშის ინკრედიენტზე მეტად ჯონათანას ის გაუკვირდა ელზასთვის ისიც სასაცილო რომ აღმოჩნდა თითქმის ჩაკბეჩილი ფუნთუშის თეფშზე დაბრუნება რომ მოუხდა.

- ოღონდ იცოდეთ სერ თუ სადმე წამოგცდებათ ფაბრიკის სპეციალური თანამშრომლები იზრუნებენ რომ მეორე დღეს ხიდის ქვეშ თქვენი ნაწილები იპოვნონ პოლიციელებმა. აქ სულ ორი შემთხვევის გამო არ ინდობენ თანამშრომლებსაც კი. ერთი როცა მადლიერების დღის საიდუმლოს გათქვამს ვინმე და მეორე როცა ფუნთუშის გემო გამოდის ისეთი როგორიც არ უნდა იყოს მისტერ მაკკოის ფუნთუშის გემო. ასე რომ დღეიდან მოგიწევთ ჩირქიან ფუნთუშებზე იფიქროთ და თან ენას კბილი დააჭიროთ.

ჯონათანმა გაიფიქრა რომ ეს კი ნამდვილად სასაცილო იყო. ალბათ მისტერ მაკკოის ცოლმაც არ იცის მადლიერების დღის წესის შესახებ თორემ გაგების დღეს გაშორდებოდა ქმარს. ქალაქში ყველამ იცოდა რომ ნაბოლარა შვილის გარდაცვალების დღესაც კი არ გამოუტოვებია მისის მაკკოის საკვირაო წირვა.

ასეთი გულუბრყვილო გახლდათ ყველაფერს მაშინვე იჯერებდა ხოლმე. გადაწყვიტა რომ საფუნთუშეში აღარაფერი ესაქმებოდა და სწრაფად შეუდგა ტელევიზორის აწყობას მაგრამ ზუსტად ამდროს ელზამ ფეხი ფეხზე გადაიდო. ოსტატურად შეჭრილი გრძელი მოყავისფრო კაბიდან სკამზე გაბრტყელებული თეთრი თეძო გამოუჩნდა. რათქმაუნდა აქ ორი ვარიანტი იყო და ერთხელ როდესაც ჯონათანი შეეცადა დელიკატურად გამოერკვია ქალები ასეთ სიტუაციებს უნებურად ქმნიდნენ თუ განზრახ მხოლოდ გაკაპასებული ტელევიზორის პატრონის ქალიშვილი მიიღო. ახლაც არ შედგომია ამ შემთხვევის მოტივის გარჩევას ნახევრად აწყობილი ტელევიზორი ისევ ოსტატურად დაშალა დაგოგონას შიშველი სხეულის ნაწილის თვალიერებას მოყვა გულდასმით. მოგეხსენებათ რადგან ჯონათანი თავნახევარი გახლდათ ხოლო მოთხრობა თავნახევარი თხრობა ნახევარ თავზე შეწყდა.


.

08 June 2010

მფრინავი მუშა (ყლეობების ციკლიდან)

- გინახავს მფრინავი მუშა ?
- არა. - თქვა მუშამ.
- John he has not seen a flying worker. Please show him.
- Okey boss.

* * *
- But boss how can he see a flying worker if he will be a flying worker ?
- Jackass its a nice talk only i want him just flying.
- Boss dont talk to me with this expressions. I am getting all over it.
- You fucking dick sucker do what i say or I m gonna fuck your mothers fat ass next.
- You fucking asshole learn to fly !

* * *
- ე ჯონ რატომ მიფრინავს ჩვენი ძმა ?
- Come there and I ll explain it in details.
- ე ხელი გაწიე ბიჭო.
- Modi ak metkvi !
- წადიშენი.
- aaaaaaaaaaaaa kb...

.

18 April 2010

ანდაზის ამუშავება

გაზაფხულის მშვიდი საღამო იდგა. ცა მოჭედილი იყო ანდაზებით. ერთი ანდაზა ჩამოიბერა და ცას მოწყდა.

იფრინა ცოტა. იფრინა ბევრი. თუ ვაზისუბნის დასახლებას მიუახლოვდა. ჩასცდა ხრუშოვკის მერვე სართულის სახურავს. ჩასცდა მეშვიდეს. მეექვსე სართულის ბინის ტუალეტის ჭერს. რომელშიც არტური იჯდა უნიტაზზე და შიგ თავში დაეცა.

"ნე მოჟეშ სრაც ნე მუჩაი ჟოპუ" - გაიფიქრა არტურმა.


.

01 March 2010

ალუ ბლის წვენი

გამოვიდა გარეთ. ერთი ობობა. დააკაკუნა კარებზე. გაუღეს ხვალ. სახლში ცხოვრობდნენ.

ა) ერთი ბუზი.
ბ) ერთი მრავალფეხა.
გ) ერთი ხოჭო.
დ) ერთი ნამის ჭია.

დააკვირდა ობობა. ხოჭოს გზებს. ყოველ დილით. ხუთ საათზე. ხოჭო მიდიოდა ტუალეტში სასადილოდ. ჩაუსაფრდა მოსახვევში.

პირველ დღეს ობობამ შეჭამა ხოჭო. მეორე დღეს ობობამ შეჭამა ნამის ჭია. მესამე დღეს ობობამ შეჭამა ბუზი.

მეოთხე დღეს მოფრინდა ყვითელი პეპელა. ობობამ პეპელას პირველრიგში ნამუსი ახადა. პეპელა იყო სუსტი. სათნო. და ნაზად კვნესოდა.

მეხუთე დღეს ობობა დაეკიდა გელას თავზე. გელა წერდა დღიურს. ობობამ დღიურში ამოიკითხა:

"რა ლამაზად გადასდის ჩემს ახალ თანამშრომელს წელი ტრაკში და ტუჩებში რომ ვუყურებ გული მიჩქარდება"

მეექვსე დღეს ჩამოვიდა ობობა. გავიდა სადარბაზოში. დააკაკუნა შემდეგ კარებზე


.

22 February 2010

ოჯახური იდილია

ეს კიბეებია. მე ვარ ვაჟა. ეს თეთრი კარებია. ვაკაკუნებ კარებზე. ეს კი ქეთია. ქეთი ჭურჭელს რეცხავს. ბავშვები სკოლაში არიან. ქეთის თეთრი და კოპლებიანი მოკლე კაბა აცვია. თქვენ ქეთის თეძოები მოგწონთ. ქმარიც სამსახურში ყავს. თვითონ კი ჩემი დაა. ლამაზია არა ? მე დილითვე ვეჩხუბე ცოლს. შემდეგ ცუდ ხასიეთზე დავდექი.

როდესაც ქეთი კარებს მიღებს მე ვეკითხები:

- როგორ ხარ ქეთი ?
- შემოდი შემოდი. - მიღიმის ქეთი. წელზე ვკიდებ ხელს და კისერზე ვკოცნი. ქეთი ზურგზე გასამშრალებელ თეფშს მიტყაპუნებს. სამზარეულოში ვჯდები და ვუყურებ როგორ რეცხავს.

- მოგეხმარო ?
- მიდი.

მივდივარ აბაზანაში. ხელებს ვიბან. ახლა უკვე ერთად ვრეცხავთ ჭურჭელს.

- რა გჭირს ბრატ ? - მეკითხება ქეთი.
- რა და ცოლს ვეჩხუბე.
- ნტნტ. ეგ როგორ მოახერხე.
- ქმარი ხომ არ გაბრაზებს შენ ?
- არა. ჩემი ქმარი ყოჩაღი ბიჭია.

მე მიხარია რომ ქეთის ქმარი ყოჩაღი ბიჭია და ქეთის არ აბრაზებს.

- ქეთი დასალევი კიდევ გაქვს ?
- მაქვს.
- მე დავლევ ჭურჭლის რეცხვას რომ მოვრჩებით.
- ჩემი ქმარი რომ უფრთხილდება მაგას ძალიან ? ერთი დალევაღა აქვს დარჩენილი.
- არაუშავს. უთხარი ვაჟა იყო მოსული ცოლმა გააბრაზა და დალიავო და გამიგებს.
- აჰა. ვეტყვი.
- ქეთი მინეტს გამიკეთებ ?
- დავრეცხოთ და გაკიკეთებ - მიღიმის ქეთი და თვალზე ჩამოშლილ ნესტიან თმას სალათისფერი რეზინის ხელთათმანის ზურგით იქცევს ყურს უკან.


.

06 February 2010

ინგლისური ხალხური პოეზია



* * *

"მარტოდმარტო სად მიდიხარ, მშვენიერო ალვა ?"
"ბაკში ძროხის მოსაწველად, სერ", - მიუგო ქალმა.
"რომ გამოგყვე, გეწყინება, მშვენიერო ალვა ?"
"რასა ბრძანებთ ! - როგორც გსურდეთ, სერ", - მიუგო ქალმა.
"ნეტა ვისი ასული ხარ, მშვენიერო ალვა ?"
"მამაჩემი ფერმერია, სერ" - მიუგო ქალმა.
"ცოლად ხომ არ გამომყვები, მშვენიერო ალვა ?"
"დიახ, თქვენ თუ თანახმა ხართ, სერ", - მიუგო ქალმა.
"მაგრამ მზითვად, მზითვად რა გაქვს, მშვენიერო ალვა ?"
"მხოლოდ სახე, მშვენიერი, სერ", - მიუგო ქალმა.
"მაშინ, ალბათ, ვერ წაგიყვან, მშვენიერო ალვა",
"კალთებს არვინ არ დაგახევთ, სერ", - მიუგო ქალმა.


ო, არა, ჯონ !

მე ახლა აგერ იმ ქალთან მივალ,
იგი "ჰოს" მეტყვის, ან კიდევ "არას".
- ლამაზო, თუ არ გამიჯავრდები,
მე მხოლოდ ერთხელ გაკოცებ წყნარად,
- ო, არა, ჯონ, არა, ჯონ, არა !

ბავშვობიდანვე მასწავლა მამამ,
რომ ერთი მტკიცე პასუხი "არა"
მუდამ მზად მქონდეს ბიჭებისათვის,
სანამ ცრემლები წამსკდება ღვარად -
ო, არა, ჯონ, არა, ჯონ, არა !

- ლამაზო, განა რამეს მოგაკლებ -
დიდია ჩემი ჯოგი და ფარა,
მე რომ ოქრო და ვერცხლი მაქვს, ალბათ,
ორი ოჯახის სარჩოდაც კმარა.
- ო, არა, ჯონ, არა, ჯონ, არა !

- ეს რა სასტიკი ქალი ყოფილხარ,
მაგ მკერდში თურმე რკინის გულს მალავ,
მივდივარ, ოღონდ მალე მოგცილდე,
ოღონდაც აქედან წავიდე ჩქარა.
- ო, არა, ჯონ, არა, ჯონ, არა !


* * *

დევს ჯიბეში ექვსი პენს, განძი ჩემი უმცირესი,
ვენაცვალე, ექვსივენი ვამჯობინო რამის სულსაც,
ჰქრება, პენი, უკან მისდევს მას მეორეც, როგორც წესი,
და საღამოს ცოლთან მიმაქვს მთელი ოთხი პენსი ზუსტად.

მიყვარს ჩემი ოთხი პენსი, ერთმანეთზე უკეთესი,
ოთხივენი მირჩევნია, ძმებო, მგონი, გულს და სულსაც,
ჰქრება პენი, მეორესაც მალე მიაქვს ჭირი თქვენი
და საღამოს ცოლთან მიმაქვს მთელი ორი პენსი ზუსტად.

მიყვარს ჩემი ორი პენსი, ორთავ თვალზე უტკბილესი
და ციმციმი ორივესი მირჩევნია ნაღდად სულსაც,
ჰქრება პენი, უკან მისდევს მას მეორეც, როგორც წესი
და ჩემს ცოლთან არაფერი, არაფერი მიმაქვს ზუსტად.

მიყვარს ჩემი არაფერი - განა ცოტა, განა ბევრი -
არა - ზუსტად არაფერი, სულ რომ მიჯობს ცოლის სულსაც -
მაბადია არაფერი, მეხარჯება არაფერი
და საღამოს, როგორც წესი, არაფერი მრჩება ზუსტად !


დიახ, სემ ჰოლი გახლავარ !

დიახ, სემ ჰოლი გახლავარ, დიახ, სემ ჰოლი გახლავარ,
სწორედ სემ ჰოლი გახლავარ, სემ ჰოლი მქვია - მეთქი,
ყველანი მძულხართ ერთიან, ყველანი მძულხართ ერთიან,
ერთურთიც გაგიწყვეტიათ, თქვენ შეგაჩვენებთ ღმერთი !

მე მითხრეს კაცი მოვკალი, ვითომ მე კაცი მოვკალი,
დიახ, მე კაცი მოვკალი, მართლა მოვკალი - მეთქი -
შინ რო მივადექ კვირადღეს, რო მივადე და მივადე
და ცოცხალ - მკვდარი მივაგდე, იმას დასწყევლის ღმერთი !

ქალაქით მღვდელი მოვიდა, ქალაქით მღდელი მოვიდა,
პირველად მღვდელი მოვიდა, მღვდელი მოვიდა მეთქი,
სულ დაბღვერილი მიმზერდა, ჭკვაზე არ ვიყავ ისედაც,
გეენას ცეცხლი მიხსენა, იმას დალახვრავს ღმერთი !

მერრე შერიფიც მოვიდა, მერრე შერიფიც მოვიდა,
ბოლოს შერიფიც მოვიდა, ისიც მოვიდა - მეთქი,
თან მოჰყვნენ ვიღაც კაცები, ტანმაღალი და მხარგრძელი,
არ მომეწონა არც ერთი, იმათ გაჟუჟავს ღმერთი !

თოკი მიაბეს ალვის ტოტს, თოკი მიაბეს ალვის ტოტს,
მიმიყვანეს და დამკიდეს, თოკზე დამკიდეს - მეთქი,
ქვევიდან მიკიჟინებდნენ: ჰეი, სემ, ხომ გითხარითო,
ჰეი, სემ, ხომ გითხარითო ! იმათ გაუწყრეს ღმერთი !

ჩემს ნელის თვალი მოვკარი, ჩემს ნელის თვალი მოვკარი,
ცისფერი კაბა ჩაეცვა, ცისფერი კაბა - მეთქი,
- მართალი ხარო ცათამდე, სემ, რაღა ჭირი გადარდებს,
ღმერთს იხილავო ცხადადვე, იმას დასწყევლის ღმერთი !

დღეს მართლაც სამოთხეში ვარ, დიახაც სამოთხეში ვარ,
ქრისტეს ტაძარში დავდივარ, მეცხრე ცაში ვარ - მეთქი,
მალე მრუშებს და მეძავებს - მეც ხომ მათ გამო ვეწამე -
გეენის ცეცხლზე შესწვავენ, როგორც მაღლაა ღმერთი !



* * *

რა ვქნა ? - როდესაც მოლი იცინის,
მასხამს და მასხამს ოფლი ცივ-ცივი,
ჩაიცვამს კვირას ახალ კაბას და
ახლა ცხელ-ცხელი ოფლი დამასხამს.
ეკლესიაში წინ თუ დამიდგა,
ასჯერ ვკითხულობ ლოცვანს თავიდან,
ხანდახან ისე მოვინაკლისებ,
არ ვიხედები ცხრა დღე ნამგლისკენ,
ვიკარო, ისევ შენ დამარიგე,
როგორ ვუშველო ჩემს სიღარიბეს,
ოღონდ მიხსენი, ფუი ეშმაკს და
ერთ კარგ მსუქან ბატს გაძლევ ფეშქაშად !



* * *

საქონლის ხორცზე უარს ვინ იტყვის,
მაგრამ არ გვინდა ლეში,
ცივი ლუდი ხომ უმაგისოდაც
კარგად გადადის ყელში !

ლორი და შაშხიც სხვებმა ინებონ -
მუცელში გაგვხსნის ცხიმი,
შენ ქარვისფერი ლუდი დაგვისხი,
რაც შეიძლება ცივი !

ცხვრის ხორცის ჭამა როგორ იქნება,
სად ცხვარი და სად ლუდი ?!
ანდა კუჭმაჭი რამ მოგაგონა,
სკინტლის სუნი რომ უდის,

კვერცხების გაფრცქვნის თავი ვისა აქვს -
კაცი სჭირდება ერთი,
შენ მოდი ცივი ლუდი დაგვისხი,
რაც შეიძლება მეტი !

არ გვინდა, ძმაო შენი წვნიანი,
შიგ ბლომად ყრია მატყლი,
შემწვარი გოჭი იქ მიიტანე,
აქ ლუდის კათხა დადგი !

პუდინგის ჭამა არ მოგვიხვდება -
უფლის ხორცია წმინდა,
არ გვინდა შენი ირმის მწვადები,
ჩვენ ცივი ლუდი გვინდა !

ჩვენ არც შებოლილ თევზებს მოვითხოვთ,
ვიცი, იქნება ძვირი,
იხვი ჭუჭყიან ტბორში იზრდება,
როგორ დავადოთ პირი.

პურიც არ გვინდა და თანაც შავი,
ქატო მოყვება ბევრი,
არც თეთრი პური უქნია გამჩენს,
თუნდაც ფუმფულა კვერი,

შენ მხოლოდ ცივი ლუდი დაგვისხი,
ლუდი დაგვისხი მეთქი,
ღვთის გულისათვის, რაც შეიძლება,
რაც შეიძლება მეტი !


# # #

"when?" said the moon to the stars in the sky
"soon" said the wind that followed him home
"who?" said the cloud that started to cry
"me" said the rider as dry as a bone
"how?" said the sun ...melted the ground
"why? said the river that refused to run
"where?" said the thunder without a sound
"here" said the rider and took up his gun
"adieu" said the bird in the branch of tree
"farewell" said the snake to the dying light
"adieu" said the fish in the river of sleep
"goodbye" said the rider goodbye and goodnight
"no" said the stars to the moon in the sky
"no" said trees that started to moan
"no" said the dust blinded his eyes
"yes" said
the rider pointed his gun
"yes" said the rider as white as a bone
"no" said the the moon rose from the sea...
"no" said criedly the dying sun
"no" said the planet started to weep
"yes" said the rider laid down his gun

.

19 November 2009

1200 დაკარგული სიტყვის ამბავი. თავი 2: მჯობნის მჯობნი.

იყო და არა. ერთხელ. ტკბილ დროს. რამდენიმე ფეხისგულისოდენა პლანეტაზე ცხოვრობდა კაცი. სამყაროს პლანეტების ზედაპირებზე ყველაზე უსუსური. ხოლო მანამდე კი. უსუსურობამდე ცოტა ხნით ადრე მისი მომრევი სამყაროს ზურგზე არავინ მოიძებნებოდა.

ეს მოხდა ასე.

რომელიღაც პლანეტის მეფემ მთელი სამყარო დაიპყრო. ძალიან დაიღალა და ტახტზე ჩამოჯდა. შუბლზე ოფლი მოიწმინდა. წითელი ვაშლი შეჭამა. თავისი ჯადოსნური ხმალი სასახლის ჭერში აისროლა. რომელიც ბზრიალ ბზრიალით მიუახლოვდა სასახლის გამჭვირვალე გუმბათს. და ბზრიალ ბზრიალით წავიდა ქვევით პატრონის ხელისკენ. მეფემ დაიჭირა ხმალი ჩაიხედა შიგ და თქვა:

- მთელი სამყარო დავიპყარი და ძალიან დავიღალე. - ცოტახანს სარკმელში იმზირებოდა. მერრე ისევ ხმალს მიუბრუნდა - ხმალო ხმალო. აბა მითხარი ვინ არის უძლეველი მთელს გალაქტიკებში.

- თქვენ თქვენო უდიდებულესობავ - უპასუხა ხმალმა. - თუმცა შეყოვნდით. - დაუმატა მცირე ხნის შემდეგ. - სამყაროს საზღვრების იქით. რამდენიმე ფეხის გულისოდენა პლანეტაზე ცხოვრობს კაცი. რომელსაც მჯობნის მჯობნს ეძახიან. და ასე ამბობენ მისი მომრევი ჯერ არავინ განსხეულებულაო.

- წყალს დავლევ – თქვა მეფემ.

მეფემ მართლაც დალია წყალი. ოქროს ბარძიმიდან.

- არ მომწონს – თქვა მეფემ.

მეფემ ვერცხლის ფიალა აიღო. და ახლა იქიდან დალია წყალი.

- ახლა მომწონს - თქვა მეფემ. და დაიძინა.

მეორე დღეს მეფემ ჩაი დალია. ერთი თავმოუბმელი კოვზი შაქრით. მიატანა ნახევარი ლობიანი. შეკრიბა ფლოტი. და ჩაფიქრდა.

- ერთი კაცი – ჩაილაპარა მეფემ.

ფლოტი გაკრიბა და გოლიათს დაუძახა. გოლიათს ეძინა როცა მეფის ძახილი მიუვიდა ფიქრის სახით თავში. ფიქრი ამცნობდა. - გოლიათო გიხმობ. - გოლიათი წამოჯდა. ერთი თვალი მოიფშვნიტა ორივე გოლიათური თათით. მეორე თვალი არ ქონდა. ჩაყო დაბამბულ ჩუსტებში ფეხები. და გზას გაუდგა სასახლისკენ. გოლიათს სამი ფეხი ჰქონდა. სულ მარცხენას არ ხმარობდა მაგრამ ჩუსტი მაინც ეცვა ხოლმე. დაბლა ჩიტები ჭიკჭიკებდნენ. ეს მოსწონდა გოლიათს. ღამის აბრაშუმის პიჟამო ეცვა. თავზე კი ფუმფულა ბურთიანი საძილე ქუდი ეფარა. მიაბიჯა და სასახლესთან მივიდა. ჩახედა მეფეს მინის გუმბათიდან.

- გისმენ მბრძანებელო – უთხრა მეფეს ფიქრით.

- გოლიათო. - ამოხედა მეფემ. - სამყაროს იქით უნდა წახვიდე. სამი ფეხისგულისოდენა პლანეტა მოძებნო. რომელზეც ერთი კაცი ცხოვრობს. დაჯაბნო. სამყაროს საზღვრების საზღვრების იქით გააძევო. დადაბრუნდე.

- დიახ მბრძანებელო – უპასუხა გოლიათმა. უხვად ჩაისუნთქა ჰაერი. ცხვირზე ხელი მოიჭირა. ჰაერი გაზებად გადაიქცა გოლიათის ფილტვებში. რის გამოც გოლიათი აფრინდა და გაუდგა გზას.

მეფემ სკივრი გახსნა. თვალები დახუჭა და შიგ ხელები მოაფათურა. სკივრი კანფეტებით იყო სავსე. ამოიღო ერთი. თვალები გაახილა და დახედა. კანფეტი ნაცრისფერი ქაღალდით იყო შეფუთული.

- ჰმ თქვა მეფემ. - გახნა კანფეტი და გადასანსლა. - მე კიდევ მეგონა ლილისფერს ამოვიღებდი.

გოლიათი მიფრინავდა და საქანელაზე ქანაობა მოენატრა. არაუშავს – გაიფიქრა გოლიათმა. დავბრუნდები და ვიქანავებ. გაუსვ გამოუსვა ხელები და სამყაროს გასცდა. მიიხედა მოიხედა. დაინახა სამი ფეხისგულისოდენა პლანეტა.

- სტუმარი სამყაროსია – თქვა სამიფეხისგულისოდენა პლანეტის კაცმა როცა გოლიათი მიესალმა. - მაგრამ – ჩაფიქრდა კაცი. - მხოლოდ ერთი ფეხისგულისოდენა ადგილი მაქვს. შენ კიდევ სამი ფეხის გული გაქვს.

- გამარჯობა მე ვარ გოლიათი. - ყველამ ვიცით რომ ეს გოლიათმა თქვა – მე მოვედი აქ იმიტომ რომ დაგამარცხო. გაგაძევო სამყაროს საზღვრების საზღვრების იქით. დავბრუნდე ჩემს პლანეტაზე. მეფეს მოვახსენო და შემდეგ საქანელაზე ვიქანავო რამდენიმე ხანი.

გოლიათმა დაამარცხა სამიფეხისგულისოდენა პლანეტის კაცი. გააძევა. მეფეს მოახსენა და საქანელაზე იქანავა.

მეფე ცივ შავ მსხვილმტევანა ყურძენს ჭამდა. მტევნები კბილებით სკდებოდნენ. ნახევარი წვენი პირში ეღვრებოდა მეფეს. ნახევარი ქვედა ტუჩზე ჩამოსდიოდა. მობეზრდა ყურძნის ჭამა. პირსახოცით მოიხოცა პირი. ჯადოსნური ხმალი შეათამაშა და ჩაიხედა.

- ხმალო ხმალო. ახლა როცა მჯობნის მჯობნიც დავამარცხე. მითხარი ვინ არის უძლეველი მეფე მთელს სამყაროში.

- რათქმაუნდა თქვენ მბრძანებელო – უპასუხა ხმალმა. - მაგრამ შეყოვნდით - ...

სამიფეხისგულისოდენა პლანეტის კაცი სამყაროს საზღვრების საზღვრების იქით მოკალათებულიყო და გოლიათზე ფიქრობდა. როცა თავიდან ბოლომდე იფიქრა გოლიათზე დაბრუნდა სამყაროს საზღვრებს იქით და თავის სამიფეხისგულისოდენა პლანეტაზე წამოწვა მშვიდად. ჩაეძინა დაღლილს. სამიფეხისგულისოდენა პლანეტის კაცს ეძინა. როცა გოლიათი საქანელაზე ქანაობდა.

- მაგრამ შეყოვნდით - თქვა ხმალმა – სამიფეხისგულისოდენა პლანეტის კაცმა ეს ესარის მოათავა ფიქრი. და იმ წუთიდან როცა ის ფიქრს მორჩა ისევ მჯობნის მჯობნად ითვლება მთელ სამყაროში.

- უცნაურია - თქვა მეფემ.
რის შემდეგაც გოლიათმა საქანელა მიატოვა.

- გოლიათო.

- დიახ უძლეველო სამყაროს მბრძანებელო.

- უნდა წახვიდე სამყაროს საზღვრებს იქით. სამიფეხისგულისოდენა პლანეტა მოძებნო. მისი მკვიდრი დაჯაბნო. ამოართვა საფიქრალი. გააძევო სამყაროს საზღვრების საზღვრების იქით. დადაბრუნდე.

გოლიათი მიფრინავდა. და ახლა უფრო ენატრებოდა თავის საქანელა. ზუსტად ამ დროს კი თვალდახუჭულმა მეფემ შავი კანფეტი ამოიღო სკივრიდან. დახედა და გაიფიქრა რომ მწვანეს ელოდება. ხოლო ამასობაში სამიფეხისგულისოდენა პლანეტის კაცმა ქოთნის ვაზი შედგა დროის ყუთში. ვაზმა ყურძენი მოისხა. გამოიღო ქოთანი კაცმა და მოკრიფა. დაწურა. ახლა დაწურული შედგა დროის ყუთში. დაწურული ღვინოდ გადაიქცა. ღვინოს არ სვამდა. ამიტომ დადუღებული ჭაჭით არაყი გამოხადა. ერთი ექვსი სათითე დაუდგა. გადაჰკრა და თქვა:

- გამარჯობა.

- გაგიმარჯოს – უთხრა გოლიათმა.

- როგორ ხარ ? - ჰკითხა კაცმა.

- საქანელა მენატრება – უპასუხა გოლიათმა.

დადუმდნენ.

- რითი ფიქრობ ? - ჰკითხა გოლიათმა.

- გულით. - უპასუხა კაცმა.

- მეხომ უკვე დაგამარცხე – გაიკვირვა გოლიათმა.

- დიახ. ეგ ადრე. – გაუღიმა კაცმა.

- თავიდან უნდა დაგამარცხო – თქვა გოლიათმა და მიმოიხედა. - როგორ მინდა საქანელაზე ქანაობა.

მეფეს მოუნდა პატარა იხვები. შექმნა კარის მეიხვე. კარის მეიხვემ პატარა იხვები მიუყვანა მეფეს. მეფე ნოხზე წამოწვა გულდაღმა. პატარა იხვებს ახედა ქვემოდან. და იხვებთნ თამაში დაიწყო. პატარა იხვები ფუმფულები იყვნენ. მეფეს ლოყებზე ეხუტებოდნენ. მეფე გულაღმა წამოწვა კმაყოფილი და დაღლილი. გუმბათს ახედა და თქვა.

- კარის მეიხვე.

- დიახ სამყაროს მბრძანებელო.

- დღეიდან იხვების მინისტრად გნიშნავ.

- გმადლობთ სამყაროს მბრძანებელო.

ჩემი გოლიათი იგვიანებს. გაიფიქრა მეფემ.

გოლიათი აღარასდროს დაბრუნებულა.

მეორე თავის დასასრული.